
چرخ گردون با دلم به به چه بازی میکند
با من آزرده دل بنده نوازی میکند
چون نسیمی گه ملایم، گاه طوفانی مخوف
وای عجب بازیگری و صحنه سازی میکند
آینه در آینه دستی به صورت میکشم
با مِیِ حسرت عجب مهمان نوازی میکند
آب و جارو میکنم من کوچه های بیکسی
نیمه شبها دعوت عشق مجازی میکند
مانده چشمانم به در ، ازپشت قاب پنجره
گه به شادی گه به غم دل نغمه سازی میکند
عاشقی جرم قشنگی بود و دل وابسته شد
در جهان عاشقان ، دل یکه تازی میکند
گاه میخنداند و گاهی به غم سنگ صبور
با همه این روزگار ، اینگونه بازی میکند
رنگ رخساره خبر میدهد از سرِ ضمیر ...
چقدر از بازیِ تضادها بگویم و در آنها غوطه ور شوم !؟
که هریک آزمونی ست بس طاقت فرسا !
آنها که طی مراحل زندگی گاهی شبیه و گاهی تکراری جلوه میکنند، گذارِشان آسانترست ...میگذرند و خاطره میشوند.
اما تازه هایی می آیند قویتر و چالش برانگیزتر ،
تا دیگر از تشابه و تکرار حرفی نزنم !!!
موجی از شادی در موجی از غم ...غریقی سرگشته در میان !
روایتی تازه از بازگشت امیرارسلان با ترک همیشگی قبرس پس از ده سال ...
اقامتی شاید موقت در ایران ،
و پیش بینی مهاجرت به ایتالیا ...
الان من خوشحال باشم که میاد !؟
خوشحال باشم ایران می ماند !؟
غمگین باشم از مهاجرات دوباره !؟ دوری ادامه دار !؟
خوشحال از زندگی در ایتالیا !؟
چی میشه الان !؟ من چطوری باید باشم ؟
بگم عادت کردم ؟ اینم مثل قبلی ...!!!
بگم خوشحالم از زندگی جدید ، ادامه ی تحصیل ، کار و پیشرفت در اروپا ؟
بگم بمون ... نرو ...!؟
اصلا چی به انتخاب منه !؟ من کجای داستانم !؟
هر روز دلم به زیر باری دگر است
در دیدهٔ من ز هجر خاری دگر است
من جهد همیکنم قضا میگوید
بیرون ز کفایتِ تو کاری دگر است
در این ده سال ، مجموعا ده روز با هم نبودیم !
چرا که ، سه سال اول بدلیل سربازی نمیشد بیاید ...
بعدها که آمد هر فقط ۱۲ روز اینجا بود !
آنهم سهم من جدا سهم مادر سوا ...
دور از رخِ او دم به دم از گوشه چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت ...
گرچه میدانم ، پدران و مادران زیادی در این سرزمین ، سهم شان فقط یک سنگ مزار است ...
بسی افسوس و اندوه که تمام وجودمان را گرفته ...
پس خوشحال و شکرگزار باشم ...که او هست ،
موفق است ...
آرامش دارد ...
در راه پیشرفت است...
زندگی میکند...
خب ! من ...
با دلتنگی ... چه کنم !؟
اصلا نمیدانم با این تضاد چه کنم !؟
دل ، گرچه در این وادیه بسیار شتافت
یک موی ندانست ، ولی موی شکافت
اندر دلِ من هزار خورشید بتافت
وآخر به کمال ذره ای راه نیافت ...!
تکرار ...عادت ... تجربه ...قوی بودن ... صبوری ...امید ...
کدامیک مرا از این طوفان بلا نجات میدهد ؟
آیا ... اصلا در ماهیت ، این طوفان بلاست ؟
آرامش و موفقیت او ...برای من طوفان شده !؟
شاید این همان سهم پدر بودن است...
اینکه تمام عمر، برای پروازِ فرزندت دعا کنی؛
و روزی که پرواز میکند، همان آسمانی که آرزویش را داشتی، دلت را خالی کند.
عجب تناقض باشکوهی است...
خوشحالی ، اشک میشود؛
و دلتنگی، شکل دیگری از عشق.
یا حتی از این هم کمتر:
شاید بعضی غمها، دشمنِ شادی نیستند...
بهایِ همان شادیاند.