
یه وقتهایی آدم فکر میکنه برای عوض کردن زندگی، باید خودش رو عوض کنه...
باید آدم قبلی نباشه، جور دیگری فکر کنه، جور دیگری رفتار کنه، شاید حتی از گذشتهاش فاصله بگیره.
ولی شاید همیشه اینطور نباشه.
شاید گاهی فقط لازم باشه شکل حضورت در زندگی عوض بشه، نه خودت.
The Intern برای من از همین جنس فیلمهاست.
بن، مرد هفتاد سالهای که همسرش رو از دست داده و بازنشسته شده، ظاهراً چیزی کم نداره. زندگی راحتی داره، وقت داره، خونه داره... ولی یه چیزی نیست.
نمیدونه چرا صبح باید از خواب بیدار بشه.
اون خلأیی که بعد از بازنشستگی و از دست دادن همسرش به وجود اومده، با پول و راحتی و وقت آزاد پر نمیشه. برای همین وقتی فرصت کارآموزی برای افراد مسن پیش میاد، با اینکه از خیلی از آدمهای اون شرکت باتجربهتره، درخواست میده.
نه برای اینکه محتاج کاره...
برای اینکه دوباره محتاج بودنِ خودش رو حس کنه.
شرکت هدف ، یک مجموعه اینترنتی بزرگه که جولز از صفر ساخته و حالا خودش مدیرعاملشه.
بن به عنوان کارآموز ارشد انتخاب میشه و قرار میشه مستقیماً زیر نظر جولز کار کنه.

جولز اما در ابتدا چندان از این اتفاق خوشحال نیست.
اصلاً تصورش این نیست که یک مرد هفتاد ساله با کت و شلوار و اون آرامش عجیب، قراره کنار دستش باشه!
بن هم قرار نیست خودش رو به جولز تحمیل کنه.
میاد، میشینه، نگاه میکنه و منتظر میمونه.
و همین نگاه کردن، کمکم تبدیل میشه به یکی از مهمترین ویژگیهای حضورش در شرکت.
جولز مدام در حال دویدنه و بن...
فقط نگاه میکنه.
میبینه چه کسی چه کاری میکنه، کجا مشکلی پیش اومده، چه چیزی لازمه و بدون سر و صدا وارد میشه.
بن خیلی جدی و آرومه. عجله نداره. دنبال جلب توجه نیست. خودش رو به کسی ثابت نمیکنه.
اعتمادبهنفسش در صلابته، نه در نمایش.
و شاید همین تفاوت، اولین چیزی باشه که جولز رو به سمتش میکشه.
نه یک کشش عاشقانه...
یک جاذبهی نامحسوس.
جولز گاهی وسط حرف زدن با دیگران، حواسش به بن پرت میشه. نگاهش میکنه، کنجکاو میشه، نزدیک میشه، بعد دوباره فاصله میگیره.
انگار خودش هم هنوز نمیدونه چرا حضور این مرد براش مهم شده.
بن هم هیچ تلاشی برای نزدیک شدن نمیکنه.
همین که هست، کافیه.

کمکم جولز میفهمه این مرد فقط یک کارآموز نیست.
بن چیزهایی رو میبینه که بقیه از کنارشون رد میشن.
وقتی مشکلی پیش میاد، قبل از اینکه کسی ازش کمک بخواد، متوجه میشه. حتی در یک موقعیت، وقتی راننده جولز مشروب خورده، خودش پشت فرمان میشینه.
نه با سر و صدا...
نه با اینکه بگه من بلدم...
فقط انجامش میده.
و جولز کمکم به چیزی اعتماد میکنه که خودش شاید سالهاست ازش محرومه:
آرامش.
جالبه که بن و جولز ظاهراً اصلاً به هم احتیاجی ندارن.
بن میتونه بدون جولز زندگی کنه.
جولز هم میتونه بدون بن شرکتش رو اداره کنه.
اما کمکم اتفاق عجیبی میفته:
نبودنِ همدیگه، مهم میشه.
بن برای جولز تبدیل میشه به کسی که لازم نیست جلوی اون همیشه مدیرعامل باشه.
کسی که میتونه کنارش حرف بزنه، سکوت کنه، حتی اشتباه کنه...
و بن هم دوباره احساس میکنه بودنش برای کسی فایده داره.
از طرف دیگه، بن کمکم وارد زندگی شخصی جولز هم میشه. خانوادهاش رو میبینه و حتی ناخواسته متوجه مشکل بزرگی در زندگی زناشویی جولز میشه.

اما اینجا هم بن نقش آدم دانای فیلم رو بازی نمیکنه.
برای جولز تصمیم نمیگیره.
فقط گوش میده.
و شاید این یکی از قشنگترین ویژگیهای رابطهی این دو نفر باشه؛
بن نمیخواد جولز رو تغییر بده.
فقط کمک میکنه جولز خودش رو واضحتر ببینه.
بعد میرسیم به سفر سانفرانسیسکو...
جایی که جولز بالاخره بخشی از چیزی رو که مدتهاست با خودش حمل میکنه، برای بن تعریف میکنه.
فشار شرکت.
مشکل مت.
ترس از اینکه شاید برای حفظ زندگی خانوادگی، مجبور بشه از چیزی که خودش ساخته فاصله بگیره.
و بن باز هم همان کار همیشگی رو میکنه:
گوش میده.
نه قضاوت.
نه نصیحت.
نه راهحل آماده.
فقط یک حضور امن.
و بعد از همهی این تلاطمها، اون آرامش و امنیت و اعتمادی که بین این دو نفر شکل گرفته، واقعاً قشنگه.
جولز که همیشه باید قوی باشه، همیشه باید جواب داشته باشه، همیشه باید بدوه...
کنار بن لازم نیست چیزی رو ثابت کنه.
میتونه برای چند لحظه فقط خودش باشه.
و بن هم در همین مسیر، خودش دوباره به زندگی برمیگرده.
نه به زندگی قبلی...
به یک شکل تازه از همان خودش.

و پایان فیلم برای من خیلی زیباست.
جولز بالاخره تصمیم خودش رو میگیره. میفهمه هنوز دلش نمیخواد از چیزی که ساخته کنار بکشه.
اولین کسی هم که میخواد این تصمیم رو باهاش در میون بذاره، بنه.
میره دنبالش...
اما بن سر کار نیست.
رفته پارک.
همون جایی که با یک گروه، تایچی تمرین میکنه.
و جولز پیداش میکنه.

بن مشغول همون حرکات آرام و منظمشه و جولز...
به جای اینکه دوباره بدوه، میایسته.
و وارد گروه میشه.
همون زنی که تمام فیلم در حال دویدن، تصمیم گرفتن، کنترل کردن و جلو رفتنه، برای چند لحظه فقط نفس میکشه و حرکت میکنه.

و اینجا انگار فیلم از اول تا آخر خودش رو کامل میکنه.
بن اول فیلم، در همان فضای آرام، دنبال دلیلی برای بیدار شدن بود.
آخر فیلم، جولز وارد همان آرامش میشه.
هیچکدوم قرار نیست آدم دیگری بشن.
بن جوان نمیشه.
جولز هم جولز بودنش رو از دست نمیده.
فقط شکل حضورشون در زندگی تغییر میکنه.
بن از بازنشستگی به کار برمیگرده.
جولز از کنترل کردن، کمکم به اعتماد کردن میرسه.
بن دوباره احساس مفید بودن میکنه.
جولز یاد میگیره گاهی میشه ایستاد، بدون اینکه از حرکت باز بمونی.
و شاید همین باشه چیزی که من از The Intern دوست دارم:
لازم نیست برای تغییر زندگی، آدم دیگری بشی.
گاهی فقط باید شکل خودت رو در زندگی عوض کنی.
پ.ن : بارباپاپا رو یادتونه؟ 😁

بارباپاپا در زبان فرانسوی به معنی پشمک است که نوعی شیرینی یا تنقلات که از شکر ساخته می شود.
بارباپاپاها موجوداتی هستند که می توانند شکل خود را تغییر دهند، و این همان ماجراهایی است که این خانواده غیرعادی در تلاش برای یافتن جایگاه خود در سیاره زمین و کمک به افراد و حیوانات دیگر است.
هر وقت لازم بود شکلش رو عوض میکرد...
اما خودش، همون بارباپاپا بود.
شاید سه فیلم آنه هاتاوی هم، هر کدوم به شکلی، به همین نقطه برسن:
تغییر شکل، بدون تغییر هویت.
و The Intern شاید اولین نمونهش باشه؛
جایی که جولز لازم نیست خودش رو عوض کنه...
فقط لازمه کمی متفاوت زندگی کردن رو تجربه کنه.