ویرگول
ورودثبت نام
پیامِ زندگی
پیامِ زندگیچشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

ایده تو ؛ رضایت درونی ، اسارت بیرونی

فیلم کمدی رمانتیک محصول ۲۰۲۴
فیلم کمدی رمانتیک محصول ۲۰۲۴

آنه هاتاوی در نقش سولن زنی حدود چهل ساله است؛

مطلقه، مادر یک دختر نوجوان و صاحب یک گالری هنری.

زندگی‌اش را ساخته...

نه اینکه همه‌چیز بی‌نقص باشد، اما به نظر میرسد میداند کجای زندگی ایستاده.

تا اینکه هیز کمبل وارد زندگی‌اش میشود.

بیست‌وچهار ساله، خواننده، مشهور و متعلق به دنیایی که سولن هیچ تجربه‌ای از آن ندارد.

اولین واکنش سولن، عقب کشیدن است.

اختلاف سن را میبیند.

دنیای متفاوتشان را میبیند.

و شاید بیشتر از همه، نگاه دیگران را از همان ابتدا حدس میزند.

اما کم‌کم جلو میرود.

و اینجا برای من، نکته مهمی وجود دارد:

سولن فقط عاشق نمیشود؛ سعی میکند خودش را با یک زندگی تازه هماهنگ کند.

با سفرهای هیز، کنسرت‌ها، آدم‌های اطرافش، طرفداران و آن زندگی شلوغی که هر لحظه ممکن است یک دوربین گوشه‌ای از آن را ثبت کند.

گاهی معذب است.

گاهی خوشحال.

گاهی خودش را رها میکند و گاهی دوباره به همان سولن قبلی برمیگردد.

انگار دارد شکل تازه‌ای از خودش را امتحان میکند.

اما هنوز خودش است.

همان زن، همان مادر، همان صاحب گالری.

فقط دارد چیزهایی را تجربه میکند که شاید سال‌ها به خودش اجازه نداده بود.

تا اینکه رابطه‌شان دیده میشود.

و ناگهان اتفاقی که تا آن لحظه متعلق به دو نفر بود، تبدیل میشود به موضوعی برای همه.

سن سولن میشود مسئله.

مادر بودنش میشود مسئله.

رابطه‌اش میشود مسئله.

حتی اینکه یک زن چهل‌ساله چگونه باید به نظر برسد و چگونه باید زندگی کند، تبدیل میشود به موضوع قضاوت دیگران.

اینجاست که فضای مجازی چهره واقعی خودش را نشان میدهد.

لعنت به این فضای مسموم مجازی...

آدم‌هایی که سولن را نمیشناسند، درباره زندگی‌اش حکم میدهند.

و عجیب‌تر اینکه خیلی از این قضاوت‌ها از طرف کسانی است که برای خودشان همان آزادی را طبیعی میدانند!

دنیل، شوهر سابق سولن، یکی از همین جاها وارد میشود.

او خودش زندگی جدیدی دارد و با زنی جوان‌تر وارد رابطه شده؛ اما وقتی سولن با مردی جوان‌تر وارد رابطه میشود، ناگهان مسئله تبدیل میشود به دخترشان، آبرو و اینکه دیگران چه خواهند گفت.

سولن اینجا آرام‌ آرام تغییر میکند.

نه در ظاهر...

در ایستادنش.

دیگر قرار نیست دنیل برای زندگی او تعیین تکلیف کند.

و این ایستادگی برای من از خود رابطه با هیز مهم‌تر است.

چون سولن اینجا فقط از هیز دفاع نمیکند.

از حق انتخاب خودش دفاع میکند.

اما سخت‌ترین قسمت ماجرا شاید دنیل هم نباشد.

دخترش است.

بعد از آن چیزی که به یک رسوایی تبدیل شده، گفتگوی مادر و دختر برای من یکی از واقعی‌ترین بخش‌های فیلم است.

دخترش هم درگیر نگاه دیگران شده.

برای او هم این رابطه دیگر فقط یک رابطه خصوصی نیست؛ چیزی است که دوستانش میبینند، درباره‌اش حرف میزنند و قضاوتش میکنند.

و سولن نمیتواند خیلی راحت بگوید:

این زندگی منه، به شما مربوط نیست.

چون مادر است.

انتخاب‌های ما همیشه فقط روی خودمان اثر نمیگذارند.

اما از طرف دیگر، مادر بودن هم قرار نیست زن بودن سولن را از او بگیرد.

او هنوز مادر است.

اما فقط مادر نیست.

هنوز یک زن است، هنوز میل دارد، هنوز میتواند عاشق شود و هنوز حق دارد برای زندگی خودش تصمیم بگیرد.

شاید همین تضاد، سولن را برای من جذاب میکند.

او نمیخواهد از دخترش عبور کند تا خودش را پیدا کند.

و نمیخواهد خودش را هم برای اینکه مادر خوبی باشد، حذف کند.

دنبال جایی بین این دو است.

و در این میان، هیز یک ویژگی مهم دارد.

پذیرش.

او سولن را مجبور نمیکند جوان‌تر باشد.

نمیخواهد او را شبیه دنیای خودش کند.

نمیخواهد صاحبش باشد.

حتی وقتی رابطه سخت میشود، انتخاب‌های سولن را به رسمیت میشناسد.

پذیرش بدون مالکیت.

اما اینجا یک تناقض دردناک وجود دارد.

ممکن است یک نفر تو را همان‌طور که هستی بپذیرد...

اما جهانی که اطرافت ساخته شده، نپذیرد.

سولن در درون خودش با این رابطه کنار آمده بود.

با تغییرش.

با تجربه‌ای که وارد زندگی‌اش شده بود.

با بخشی از خودش که دوباره زنده شده بود.

اما بیرون از خودش، مدام به او گفته میشد:

تو نباید این‌طور باشی.

تو مادر هستی.

تو چهل سالته.

تو باید بدانی چه چیزی برایت مناسب است.

و شاید این همان اسارت بیرونی باشد.

نه اینکه خودت از انتخابت ناراضی باشی؛

اینکه دیگران آنقدر درباره انتخابت قضاوت کنند که کم‌کم مجبور شوی خودت را از آن پس بگیری.

پنج سال میگذرد.

این قسمت را دوست دارم.

هر دو زندگی خودشان را کرده‌اند.

نه اینکه زمان متوقف شده باشد تا دوباره به هم برسند.

زندگی ادامه داشته.

سولن تغییر کرده، هیز هم تغییر کرده.

و وقتی دوباره روبروی هم قرار میگیرند، دیگر آن دو آدم سابق نیستند.

اما چیزی هنوز باقی مانده.

شاید بعضی رابطه‌ها قرار نیست تمام زندگی ما را تصاحب کنند.

گاهی فقط می‌آیند تا چیزی را در ما دوباره بیدار کنند.

سولن در این فیلم شکل زندگی‌اش را تغییر میدهد...

اما قرار نیست هویتش را تغییر بدهد.

مشکل اصلی هم شاید انتخاب او نبود.

نگاه دیگران به انتخاب او بود.

و اینجا فیلم برای من از یک عاشقانه‌ی نامتعارف فراتر میرود.

سؤال دیگر این نیست که آیا یک زن چهل‌ساله حق دارد عاشق یک مرد جوان‌تر شود یا نه.

سؤال این است:

اگر انتخابی از درون خودت برایت درست باشد، اما بیرون از تو مدام تحقیرش کنند، تا کجا میتوانی پای خودت بایستی؟

شاید آزادی فقط انتخاب کردن نباشد.

گاهی سخت‌ترین قسمت آزادی...

تحمل نگاه دیگران بعد از انتخاب است.

و شاید سولن در نهایت از هیز فاصله نگرفت چون دیگر دوستش نداشت.

کمی از خودش فاصله گرفت، چون دیگر توان تحمل دنیایی را نداشت که مدام به او میگفت:

تو حق نداری این‌گونه زندگی کنی.

کتاب ایده تو که فیلم براساس آن ساخته شده
کتاب ایده تو که فیلم براساس آن ساخته شده

پ.ن : بارباپاپا رو یادتونه ؟

تغییر شکل بدون تغییر هویت
تغییر شکل بدون تغییر هویت

فضای مجازیزندگیمادرآزادی انتخاب
۱
۰
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید