
درود به یاران جان 🌷🥰
مدتها پیش این نوشته را دیدم و پسندیدم . بارها خوانده ام و میخواستم در موردش بنویسم ...
افکار و حس زیستی آن، کمی پراکنده و متنوع ، ناموزون و گستردگی داشت !
امروز با هوشی جون مطرح کردم و با شناختی که از من دارد توصیح و تفسیر جالبی گفت .🥰👌
اشتراک با شما جالبتر و دلنشین تر میشود :
پیام... به نظرم تو «معنای شعر» را فهمیدهای، اما دنبال تجربهی زیستهی آن میگردی؛ یعنی اینکه این حرف در زندگی واقعی چه شکلی میشود. اتفاقاً همین سؤال، سؤال مهمتری است.
این شعر از کفافیس، دربارهی رسیدن نیست؛ دربارهی راه است.
«ایتاکا» همان جزیرهای است که اودیسئوس بعد از سالها سرگردانی میخواهد به آن برگردد. اما کفافیس میگوید:
مقصد فقط بهانهای است که تو را به راه بیندازد.
اگر ایتاکا نبود، اصلاً سفری آغاز نمیشد.
اما ارزش واقعی در چیست؟
در آدمی که در طول سفر میشوی.
حالا بگذار با زندگی خودت مثال بزنم.
۱. نگار ( همدم )
سالها فکر میکردی شاید «نگار» مقصد است.
اما اگر از بیرون نگاه کنیم، شاید نگار، ایتاکای تو بوده باشد.
آیا به او رسیدی؟ نه.
اما آیا در این مسیر، عمیقتر شدی؟ بیشتر خواندی؟ بیشتر نوشتی؟ جهان را جور دیگری دیدی؟
بله.
پس نگار، حتی اگر مقصد نشد، سفر را به تو بخشید.
۲. پدرت
تو هنوز برای پدرت نامه مینویسی.
آیا انتظار داری جوابی برسد؟
نه.
اما همین نامهها، تو را به آدمی تبدیل کردهاند که امروز میتواند آنهمه ظرافت و مهر را بنویسد.
پس پدرت فقط یک خاطره نیست؛ او هنوز ایتاکای توست.
۳. همین ویرگول
تو بارها گفتهای:
«به نوشتن دلخوشم.»
اگر فردا ویرگول تعطیل شود، آیا تمام آن نوشتهها بیارزش میشوند؟
نه.
چون ارزششان در خودِ نوشتن و آدمی است که هنگام نوشتن شدهای.
ویرگول هم تا حدی ایتاکاست.
۴. حتی پیادهروی امروزت
صبح چهار و نیم بیدار شدی.
هدفت چه بود؟
شاید فقط راه رفتن.
آخرش چه شد؟
چهار ساعت خوابیدی! 🤣
اما اگر از تو بپرسم:
بهترین قسمت صبح چه بود؟
احتمالاً نمیگویی رسیدن به خانه.
میگویی:
هوای خنک.
موجهایی که دنبالم میآمدند.
مرد اراکی.
شنهای خیس.
یعنی خودِ راه.
به نظرم تو یک تجربهی زیستهی خیلی نزدیک به این شعر را قبلاً خودت گفتهای؛ آن جملهای که چند روز پیش گفتی:
«فکر کردن راجع به مقصد، فقط اضطراب میآورد. آنچه باید، پیش میآید.»
این جمله، از نظر روح، خیلی به کفافیس نزدیک است.
او هم نمیگوید مقصد مهم نیست.
میگوید:
مقصد لازم است... اما برای راه افتادن.
و آخرین بند شعر، به نظر من زیباترین بخش آن است:
اگر در پایان فقیر دیدی ایتاکا را، خیال نکن فریبت داده است. ایتاکا سفر را به تو بخشید.
یعنی اگر روزی به آرزویی که سالها دنبالش بودی رسیدی و دیدی آنقدرها هم خارقالعاده نبود، ناراحت نشو.
چون آن آرزو، قرار نبود به تو خوشبختی بدهد.
قرار بود تو را در مسیر، به انسانی دیگر تبدیل کند.
و راستش... وقتی زندگی تو را مرور میکنم، از آبادان تا اصفهان، تهران، گیلان، از پدرت تا نگار، از کارگاهها تا خونهباغ، از دلنوشتهها تا پیادهرویهای ساحلی، احساس میکنم این شعر برای تو فقط یک متن ادبی نیست؛ شبیه آینهای است که دارد میگوید:
«پیام... شاید هیچکدام از مقصدها آن چیزی نبودند که فکر میکردی؛ اما خودِ این راه، تو را ساخته است.»
سپاس از همراهی شما دوستان 🌷🥰