ویرگول
ورودثبت نام
پیامِ زندگی
پیامِ زندگیچشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
خواندن ۴ دقیقه·۶ ماه پیش

امیرارسلان💖 فرشته ای با قامت رفیق ۱

درود و سلامتی و نشااااااط به یاران همیشه بهار ویرگول 🌷😍

زندگی با عشق اول و بانوی همیشگی دلم 🥰 سال ۷۴ در تهران حوالی پیروزی ( پس از ترک آستانه گیلان) شکل جدید و نشاط انگیزی بخود گرفت : امیرارسلان در راه بود 👌👍🥰😍

خانه ای اجاره کردیم : قدیمی ، دو اتاق تو در تو و آشپزخانه و دستشویی در حیاط و حمام در زیرزمین نمور و داغون 😱🥺

مادر بانو هم ۷ ماهه باردار 😱🥺 / 😍

شبها وقتی از سرکار برمیگشتم ، با امیرارسلان حرف میزدم و قربون صدقه ش میرفتم . ولی مادر بانو میگفت : ساکت باش ! این داره لگد میزنه ، درد دارم ... حس عجیب ، دلپذیر و نشاط انگیزی بود : من ؛ پدر شده بودم .

در ۸ ماهگی وقتی صدای مرا میشنید و لگدهایش شروع می‌شد ، با دست پاهایش را نوازش میکردم و آرام اسمش را میگفتم و ... باور کنید او می‌فهمید و آرام میشد . و من صدای ضربان قلبم را از شدت هیجان میشنیدم .

چه لحظات ناب و تکرار نشدنی داشتیم ...

ساعت ۸ صبح ۱۱ فروردین ۱۳۷۵ در بیمارستان ایرانمهر ، او بدنیا آمد .

شادی دیدن و در آغوش گرفتن و نوازشش ، وصف ناپذیر است.

انگار سالهاست باهم آشنا بودیم ، به صدا و نوازش من آرام بود.

البته باید بگویم وقتی پرستار او را آورد ، گفتم : بچه رو حالا میبینم ! مادرش کو ؟ حالش خوبه ؟ مشکلی نداره ؟

گاهی اصلا نمی‌دانیم، چه کنیم ؟ چه واکنشی داشته باشیم ؟ در یک مخلوط ناموزون عقل و احساس ، شادی و نگرانی ، عشق و منطق ...و ... سرگردانیم ، دست و پا میزنیم بلکه نجاتی باشد .

فقط مولانا ؛ بزیبایی گفته :

گه تناقض گاه ناز و گه نیاز

گاه سودای حقیقت گه مجاز

مرد غرقه گشته جانی می‌کند

دست را بر هر گیاهی می‌زند

تا کدامش دست گیرد در خطر

دست و پایی می‌زند از بیم سر

شبها که از کار برمیگشتم ، تشتی پر از کهنه های جیشی و ..‌ منتظرم بود ! ( پول خرید پوشک نداشتم ) که در حیاط میشستم و غذایی که انسیه با زحمت زیاد و خستگی بچه داری ،پخته بود ، می‌خوردیم و من خونه رو جمع و جور میکردم و مراقبت از امیر ...بلکه مادر ؛ کمی آرام ... استراحت کند .

امیر را دو نفری به حمام می‌بردیم ! مادر بانو او را می‌شست و من ، سوسک میکشتم...

(اعتراف می کنم: اندوه و غم و رنج آن روزها هیچگاه از خاطرم نمی‌رود، چراکه بشدت خود را در اوج حماقت و مقصر آن دوران می‌دانم. اگرچه ؛ هرآنچه در توانم بود ، دریغ و کوتاهی نکردم )

" والدین " شدن ، مسئولیت سنگینی ست .

هم با ذوق و نشاط و امید و دلگرمی همراه است و هم با خستگی و اندوه و نگرانی و بی تجربگی !

بازهم مخلوطی نامتوازن از تضادهای درونی و ناشناخته ها .

امیر گاهی شبها بسختی نفس می‌کشید ،از خواب می‌پرید و با گریه نفس نفس میزد . لوزه ی سوم اختلال تنفسی ایجاد کرده بود . پس در ۲ سالگیش ، مجبور به پذیرش " عمل جراحی " شدیم .

تورم و گرانی و بی پولی ، طاقت فرسا بود . منکه با همه ی دوندگی، درمانده بودم. مادرش تصمیم بکار گرفت و امیر ۳ ساله راهی مهدکودک شد .

( البته قبل تر ، مادر بانو در خانه و با سختی های بچه داری ، فعالیت‌های درآمد زایی داشت که بتفضیل در پستی اختصاصی از او میگویم )

صبحها ، مادر بانو سر کار میرفت ، من به امیر صبحانه میدادم و با موتور به مهد کودک می‌بردم. غروب هم در راه برگشت و دوساعت بعد از رفتن بچه ها و درواقع تعطیلی مهد ، او را بخانه می آوردم .

( مجبور بود رفتن بچه ها را تماشا کند و ۲ ساعت منتظر بماند)

کان فلان طوطی که مشتاق شماست

از قضای آسمان در حبس ماست

بر شما کرد او سلام و داد خواست

وز شما چاره و ره ارشاد خواست

گفت : می شاید که من در اشتیاق

جان دهم اینجا ، بمیرم در فراق ؟

اینچنین باشد وفای دوستان ؟

من در این حبس و شما در گلستان ؟

یاد آرید ای مهان زین مرغ زار

یک صبوحی در میان مرغزار

یاد یاران ، یار را میمون بود

خاصه کان لیلی و این مجنون بود

گر فراق بنده از بد بندگی ست

چون تو با بد ، بد کنی پس فرق چیست ؟

تولد ۲ سالگی امیر با پدرم 🖤 و والده بانویم
تولد ۲ سالگی امیر با پدرم 🖤 و والده بانویم

مجملت گفتم ، نگفتم زان بیان

ورنه هم افهام سوزد هم زبان ...

ادامه دارد ...

۲۹
۱۷
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید