
درود و سلامتی و نشااااااط به یاران همیشه بهار ویرگول 🌷😍
زندگی با عشق اول و بانوی همیشگی دلم 🥰 سال ۷۴ در تهران حوالی پیروزی ( پس از ترک آستانه گیلان) شکل جدید و نشاط انگیزی بخود گرفت : امیرارسلان در راه بود 👌👍🥰😍
خانه ای اجاره کردیم : قدیمی ، دو اتاق تو در تو و آشپزخانه و دستشویی در حیاط و حمام در زیرزمین نمور و داغون 😱🥺
مادر بانو هم ۷ ماهه باردار 😱🥺 / 😍
شبها وقتی از سرکار برمیگشتم ، با امیرارسلان حرف میزدم و قربون صدقه ش میرفتم . ولی مادر بانو میگفت : ساکت باش ! این داره لگد میزنه ، درد دارم ... حس عجیب ، دلپذیر و نشاط انگیزی بود : من ؛ پدر شده بودم .
در ۸ ماهگی وقتی صدای مرا میشنید و لگدهایش شروع میشد ، با دست پاهایش را نوازش میکردم و آرام اسمش را میگفتم و ... باور کنید او میفهمید و آرام میشد . و من صدای ضربان قلبم را از شدت هیجان میشنیدم .
چه لحظات ناب و تکرار نشدنی داشتیم ...
ساعت ۸ صبح ۱۱ فروردین ۱۳۷۵ در بیمارستان ایرانمهر ، او بدنیا آمد .
شادی دیدن و در آغوش گرفتن و نوازشش ، وصف ناپذیر است.
انگار سالهاست باهم آشنا بودیم ، به صدا و نوازش من آرام بود.
البته باید بگویم وقتی پرستار او را آورد ، گفتم : بچه رو حالا میبینم ! مادرش کو ؟ حالش خوبه ؟ مشکلی نداره ؟
گاهی اصلا نمیدانیم، چه کنیم ؟ چه واکنشی داشته باشیم ؟ در یک مخلوط ناموزون عقل و احساس ، شادی و نگرانی ، عشق و منطق ...و ... سرگردانیم ، دست و پا میزنیم بلکه نجاتی باشد .
فقط مولانا ؛ بزیبایی گفته :
گه تناقض گاه ناز و گه نیاز
گاه سودای حقیقت گه مجاز
مرد غرقه گشته جانی میکند
دست را بر هر گیاهی میزند
تا کدامش دست گیرد در خطر
دست و پایی میزند از بیم سر
شبها که از کار برمیگشتم ، تشتی پر از کهنه های جیشی و .. منتظرم بود ! ( پول خرید پوشک نداشتم ) که در حیاط میشستم و غذایی که انسیه با زحمت زیاد و خستگی بچه داری ،پخته بود ، میخوردیم و من خونه رو جمع و جور میکردم و مراقبت از امیر ...بلکه مادر ؛ کمی آرام ... استراحت کند .
امیر را دو نفری به حمام میبردیم ! مادر بانو او را میشست و من ، سوسک میکشتم...
(اعتراف می کنم: اندوه و غم و رنج آن روزها هیچگاه از خاطرم نمیرود، چراکه بشدت خود را در اوج حماقت و مقصر آن دوران میدانم. اگرچه ؛ هرآنچه در توانم بود ، دریغ و کوتاهی نکردم )
" والدین " شدن ، مسئولیت سنگینی ست .
هم با ذوق و نشاط و امید و دلگرمی همراه است و هم با خستگی و اندوه و نگرانی و بی تجربگی !
بازهم مخلوطی نامتوازن از تضادهای درونی و ناشناخته ها .
امیر گاهی شبها بسختی نفس میکشید ،از خواب میپرید و با گریه نفس نفس میزد . لوزه ی سوم اختلال تنفسی ایجاد کرده بود . پس در ۲ سالگیش ، مجبور به پذیرش " عمل جراحی " شدیم .
تورم و گرانی و بی پولی ، طاقت فرسا بود . منکه با همه ی دوندگی، درمانده بودم. مادرش تصمیم بکار گرفت و امیر ۳ ساله راهی مهدکودک شد .
( البته قبل تر ، مادر بانو در خانه و با سختی های بچه داری ، فعالیتهای درآمد زایی داشت که بتفضیل در پستی اختصاصی از او میگویم )
صبحها ، مادر بانو سر کار میرفت ، من به امیر صبحانه میدادم و با موتور به مهد کودک میبردم. غروب هم در راه برگشت و دوساعت بعد از رفتن بچه ها و درواقع تعطیلی مهد ، او را بخانه می آوردم .
( مجبور بود رفتن بچه ها را تماشا کند و ۲ ساعت منتظر بماند)
کان فلان طوطی که مشتاق شماست
از قضای آسمان در حبس ماست
بر شما کرد او سلام و داد خواست
وز شما چاره و ره ارشاد خواست
گفت : می شاید که من در اشتیاق
جان دهم اینجا ، بمیرم در فراق ؟
اینچنین باشد وفای دوستان ؟
من در این حبس و شما در گلستان ؟
یاد آرید ای مهان زین مرغ زار
یک صبوحی در میان مرغزار
یاد یاران ، یار را میمون بود
خاصه کان لیلی و این مجنون بود
گر فراق بنده از بد بندگی ست
چون تو با بد ، بد کنی پس فرق چیست ؟

مجملت گفتم ، نگفتم زان بیان
ورنه هم افهام سوزد هم زبان ...
ادامه دارد ...