
در پست قبلی، از رقابت گفتم؛ از اینکه چطور یک رقیب میتواند آرام آرام تبدیل شود به آینهای که مدام خودمان را در آن اندازه میگیریم.
اما اعتبار یک لایهی دیگر هم دارد؛ لایهای که برای من شاید از رقابت هم جذابتر باشد: فکر کردن.
فکر، یکی از بزرگترین موهبتهای انسان است.
همین فکر است که ما را به کشف، آفرینش، شناخت، هنر و ساختن رسانده؛ همان چیزی که کمک کرده جهان را بفهمیم و تغییر بدهیم.
اما...
گاهی همین موهبت، از زندگی سبقت میگیرد.
در فیلم، دو آدم را میبینیم که دیگر فقط نمیخواهند کاری را بهتر انجام دهند؛ میخواهند بفهمند. میخواهند راز را کشف کنند، حرکت بعدی را حدس بزنند، از آنچه اتفاق افتاده سر دربیاورند و یک قدم جلوتر باشند.
و ذهن، وقتی وارد این بازی میشود، به این راحتیها بیرون نمیآید.
یک فکر، فکر دیگری میسازد؛
یک سؤال، سؤال بعدی را؛
یک ابهام، دهها احتمال.
تا جایی که ممکن است خودِ زندگی در حاشیه قرار بگیرد و آدم بیشتر از آنکه زندگی کند، زندگی را تحلیل کند.
شاید این همان جایی باشد که موهبت، شکل دیگری پیدا میکند.
فکر قرار بود ابزار زندگی باشد، نه جایگزین آن !
قرار بود کمکمان کند بفهمیم؛
نه اینکه آنقدر در فهمیدن غرق شویم که لحظه های زندگی کردن را از دست بدهیم.
برای همین است که بعضی وقتها باید از ذهن فاصله گرفت؛ نه برای فرار از فکر، بلکه برای اینکه دوباره بتوانیم به آن برگردیم.
شاید یک جرعه چای را فقط بنوشیم، بدون اینکه دربارهاش فکر کنیم.
به یک درخت نگاه کنیم، بدون اینکه بخواهیم معنایش را کشف کنیم.
با کسی بخندیم، بدون اینکه رابطه را تحلیل کنیم.
و گاهی فقط نفس بکشیم...
همان چیزی که سهراب میگفت:
آب بیفلسفه میخوردم،
توت بیدانش میچیدم...
شاید بعضی چیزها قرار نیست فهمیده شوند؛
قرار است تجربه شوند.
و اینجا برای من اعتبار از یک فیلم دربارهی شعبده و رقابت، تبدیل میشود به پرسشی دربارهی خودمان:
آیا من دارم زندگی میکنم،
یا دارم مدام دربارهی زندگی فکر میکنم؟
فکر، موهبت است؛
اما اگر از خودِ زندگی جلو بزند، ممکن است دیگر زندگی را نفهمیم؛
فقط آن را تحلیل کنیم.
شاید هنر، برگشتن باشد؛
برگشتن از ذهن به زندگی.
و شاید گاهی لازم باشد بگذاریم زندگی جلوتر از فکرمان حرکت کند.

در قسمت بعد :
چه هزینه ای ، ارزش اعتبار دارد ...!؟