
بعضی فیلمها را میبینیم برای اینکه داستانشان را بدانیم؛
بعضی را میبینیم و بعد، مدتی با خودمان درگیرشان میشویم.
اعتبار برای من از دستهی دوم است.

اعتبار ؛ The Prestige محصول ۲۰۰۶، به کارگردانی کریستوفر نولان است؛ فیلمی روانشناختی و علمیتخیلی که داستانش در لندنِ دورهٔ ویکتوریایی میگذرد. هیو جکمن و کریستین بیل در نقش دو شعبدهباز صحنه، وارد رقابتی میشوند که قرار است هرکدام را به کشف و اجرای توهمی برتر از دیگری برساند؛ رقابتی که خیلی زود از یک رقابت حرفهای فراتر میرود و به وسواس، انتقام و بازی با مرزهای زندگی و هویت تبدیل میشود.
داستان دربارهی دو شعبدهباز جوان است؛ دو آدم بااستعداد که هرکدام میخواهند در کار خود بهترین باشند.
اما یک اتفاق، مسیرشان را به رقابتی عمیق و خطرناک میکشاند.
از اینجا به بعد، دیگری فقط یک رقیب نیست؛
کمکم تبدیل میشود به معیار سنجشِ خود.
هر موفقیت او، چیزی را در دیگری تحریک میکند.
هر حرکت یکی، پاسخی از دیگری میخواهد.
و رقابت، آرام آرام از بهتر شدن فاصله میگیرد و به بهتر بودن از او تبدیل میشود.
اینجاست که فیلم برای من جالب میشود.
چون شاید رقیب، همیشه آن آدمی نباشد که روبهروی ما ایستاده؛
گاهی تصویری است که خودمان از او ساختهایم.
او را بزرگتر، خطرناکتر، موفقتر یا شکستناپذیرتر میبینیم و بعد، تمام انرژیمان را صرف شکست دادن تصویری میکنیم که در ذهن خودمان ساختهایم.
و چه بسا اگر یک روز رقیب از زندگی ما حذف شود، تازه بفهمیم چقدر از زندگیمان را صرف نگاه کردن به او کردهایم.
رقابت میتواند موتور حرکت باشد؛
اما اگر مقصدش را گم کنیم، خودِ زندگی تبدیل به میدان مسابقه میشود.
آنوقت دیگر نمیپرسیم:
من چه میخواهم؟
میپرسیم:
او کجاست؟ من از او جلوترم یا عقبتر؟
و شاید این خطرناکترین شکل مقایسه باشد؛
وقتی دیگری، بیآنکه بداند، تبدیل میشود به آینهای که هر روز خودمان را در آن اندازه میگیریم.
من این فیلم را اول بار که دیدم ، بسیار کنجکاو و متحیر شدم . پس دوبار دیگر با امیر دیدم و با او واکاوی و گفتگو داشتم .
هر بار هم چیز دیگری از آن دیدیم !
بار اول، یک داستان جذاب دربارهی شعبده و رقابت بود؛
بارهای بعد، آدمهایی را دیدم که پشت آن شعبدهها ایستاده بودند.
فیلمی که اگر ندیدهاید، پیشنهاد میکنم ببینید؛
اما دربارهی پایانش با کسی حرف نزنید!
بگذارید شعبده، کار خودش را بکند. 🎩
ریچارد روپر(منتقد سینمایی) روی وسواس متقابل دو شخصیت و آسیبی که این وسواس به زندگیشان میزند تأکید کرده.
عاملی برای از دست رفتن تناسب و تعادل زندگیشان ...
برای من، این وسواس از جایی جالبتر میشود که رقیب دیگر فقط رقیب نیست؛ تبدیل میشود به آینهای که آدم خودش را در آن میسنجد.

در قسمت بعد :
فکر، موهبت است؛
اما اگر از خودِ زندگی جلو بزند...؟