
در قسمت اول از رقابت گفتم؛ از اینکه چطور رقیب میتواند کمکم تبدیل به آینهای خودساخته شود و آدم، بهجای آنکه خودش را با خودش بسنجد، مدام جایگاهش را در برابر دیگری اندازه بگیرد.
در قسمت دوم، رسیدیم به جایی که فکر از زندگی سبقت میگیرد؛ جایی که ذهن آنقدر درگیر کشف، تحلیل و حل معما میشود که خودِ زندگی ممکن است در حاشیه بماند.
اما شاید سؤال دیگری هم باقی بماند:
برای داشتنِ یک اعتبار، یک راز، یک موفقیت یا حتی یک برتری، چقدر حاضریم هزینه کنیم؟
در The Prestige " راز " فقط چیزی نیست که باید کشف شود؛ چیزی است که برای نگه داشتنش باید بهایش را پرداخت.
شعبدهباز، راز کارش را به تماشاگر نمیگوید.
اما این پنهانکاری فقط یک تکنیک نمایشی نیست؛ گاهی خودش تبدیل به سبک زندگی میشود.
هرچه اعتبار بیشتر میشود، حفظ آن هم هزینهی بیشتری میخواهد.
و اینجا برای من، فیلم از شعبدهبازی فاصله میگیرد و به زندگی نزدیک میشود.
ما هم گاهی برای تصویری که از خودمان ساختهایم هزینه میدهیم؛
برای اینکه قوی به نظر برسیم،
برای اینکه شکستخورده دیده نشویم،
برای اینکه کسی نفهمد چه میگذرد،
برای حفظ جایگاهی که شاید دیگر حتی خودمان هم ندانیم چرا هنوز به آن چسبیدهایم.
گاهی راز، فقط چیزی نیست که از دیگران پنهان میکنیم؛ چیزی است که برای پنهان نگه داشتنش، بخشی از خودمان را هم پنهان میکنیم.
و شاید خطر از همینجا شروع شود؛
وقتی دیگر نمیپرسیم:
چه چیزی به دست میآورم ؟
بلکه باید بپرسیم:
برای به دست آوردنش، چه چیزی را از دست خواهم داد ؟
چون ممکن است روزی به آن اعتبار، آن پیروزی یا آن راز برسیم؛
اما آدمی که قرار بود از آن لذت ببرد، دیگر همان آدم نباشد.
شاید هر انتخابی یک هزینه دارد؛
اما مهمتر از دانستنِ هزینه، این است که بدانیم آیا چیزی که میخواهیم، واقعاً ارزش پرداختنِ آن را دارد ؟

در آخرین قسمت :
اگر برای رسیدن به چیزی، مجبور شوی خودِ زندگیات را خرج کنی، وقتی به آن رسیدی چه کسی قرار است از آن لذت ببرد؟