
گاهی بعد از همنشینی با کسی، احساس میکنیم تمام انرژیمان گرفته شده. نه اتفاق خاصی افتاده، نه حرف عجیب و غریبی شنیدهایم؛ اما حالمان خوب نیست. انگار چیزی از درونمان کم شده.
گاهی هم برعکس، کنار کسی مینشینیم و بیآنکه کار خاصی انجام دهد، احساس آرامش میکنیم. انگار بودنش کافی است تا حالمان بهتر شود.
برای این تجربهها اسمهای مختلفی پیدا کردهایم. میگوییم فلانی انرژی منفی دارد، آن یکی انرژی مثبت میدهد، با بعضیها همفرکانس هستیم و با بعضی دیگر نه.
این عبارتها آنقدر در زندگی روزمرهمان جا افتادهاند که کمتر از خودمان میپرسیم واقعاً چه چیزی را توصیف میکنند.
آیا چیزی به نام انرژی منفی از بدن یک انسان خارج میشود و به دیگری منتقل میشود؟
آیا آدمها فرکانس مشخصی دارند که میتوان از روی آن، حال روحی یا شخصیتشان را شناخت؟
یا ما تجربهای واقعی را با توضیحی اشتباه بیان میکنیم؟
شاید مسئله از همینجا شروع شود؛ از تفاوت میان چیزی که احساس میکنیم و چیزی که درباره علت آن باور داریم.
احساس ما واقعی است؛ اما برداشت ما از علت آن، همیشه به همان اندازه قابل اعتماد نیست.
وقتی در کنار فردی احساس تنش میکنیم، ممکن است لحن صدا، حالت چهره، نگاه یا رفتار او روی ما اثر گذاشته باشد. گاهی حتی متوجه نیستیم چه چیزی آزارمان داده، اما بدنمان زودتر از ذهنمان واکنش نشان میدهد.

اضطراب یک نفر میتواند فضای یک جمع را تغییر دهد. خندهاش ممکن است دیگران را بخنداند و عصبانیتش میتواند اطرافیان را هم مضطرب کند. روانشناسی برای بخشی از این تجربهها مفاهیمی مثل سرایت هیجانی دارد.
پس تأثیرپذیری آدمها از یکدیگر خیال و توهم نیست. ما واقعاً از رفتار و حضور دیگران تأثیر میگیریم.
اما این تأثیر، لزوماً به معنای انتقال نیرویی نامرئی به نام انرژی منفی نیست.
شاید کسی با بیتوجهیاش ما را ناراحت کرده باشد. شاید لحنش یادآور تجربهای ناخوشایند باشد.
شاید هم از قبل خسته و بیحوصله بودهایم و حضور او فقط باعث شده حالمان را بیشتر احساس کنیم.
حتی ممکن است دو نفر در کنار یکدیگر احساس متفاوتی داشته باشند. یکی از معاشرت با شخصی لذت ببرد و دیگری از همان معاشرت خسته شود.
پس آیا میتوان گفت آن شخص انرژی منفی دارد؟
یا دقیقتر است بگوییم نوع ارتباط او با ما، در شرایطی خاص، احساس ناخوشایندی ایجاد میکند؟
این تفاوت کوچک، در قضاوت ما درباره آدمها اهمیت زیادی دارد.
وقتی از انرژی و فرکانس حرف میزنیم، گاهی واژههای علمی را هم وارد ماجرا میکنیم. میگوییم همهچیز انرژی است، بدن فرکانس دارد، افکار مثبت فرکانس را بالا میبرند و آدمهای همفرکانس یکدیگر را جذب میکنند.
درحالیکه انرژی در فیزیک معنای مشخصی دارد و فرکانس هم کمیتی قابل اندازهگیری است.
فعالیت الکتریکی مغز واقعاً الگوهای فرکانسی دارد، اما این به معنای وجود یک فرکانس ثابت برای شخصیت انسان نیست.
نمیتوان گفت آدم مهربان فرکانس بالاتری دارد، فرد حسود فرکانس پایینتری دارد یا با تغییر یک فرکانس نامشخص میتوان اتفاقات بیرونی را تحت تأثیر قرار داد.
وجود یک پدیده فیزیکی، بهتنهایی، ادعایی را که به آن نسبت میدهیم ثابت نمیکند.
همین موضوع درباره هالههای رنگی اطراف بدن و تأثیر ماه کامل بر احساسات هم صدق میکند.

ماه بر جزر و مد تأثیر میگذارد، اما از این واقعیت نمیتوان نتیجه گرفت که چون بدن انسان هم آب زیادی دارد، ماه کامل باید احساسات او را تغییر دهد.
ممکن است بعضی افراد در شبهای خاص خواب متفاوتی تجربه کنند؛ اما تجربه شخصی، بهتنهایی، دلیل کافی برای اثبات یک رابطه علت و معلولی نیست.
شاید سؤال مهمتر این باشد که چرا چنین توضیحهایی برایمان اینقدر باورپذیرند؟
ذهن ما دوست دارد میان اتفاقات ارتباط پیدا کند.
اگر باور داشته باشیم ماه کامل باعث بیقراری میشود، احتمالاً در آن شب بیشتر متوجه بیقراری خودمان یا اطرافیان خواهیم شد.
اتفاقی که با باورمان هماهنگ است، در ذهنمان میماند؛ اتفاقهایی که آن را تأیید نمیکنند، ممکن است بسادگی فراموش شوند.
گاهی هم پیش از آنکه اتفاقی بیفتد، انتظار ما از آن بر تجربهمان اثر میگذارد.
اگر از قبل فکر کنیم کسی انرژی منفی دارد، شاید در برخورد با او بیشتر به رفتارهای ناخوشایندش توجه کنیم.
اگر باور کنیم یک موسیقی حالمان را بهتر میکند، ممکن است با شنیدنش واقعاً احساس آرامش کنیم.
این به معنای ساختگی بودن احساس نیست. انتظار، خاطره و برداشت ذهنی میتوانند بخشی از تجربه واقعی ما باشند.
اما اینجا یک مرز مهم وجود دارد: احساس کردن چیزی، با شناختن علت آن تفاوت دارد.
شاید ما از حضور کسی خسته شویم، اما هنوز ندانیم چرا. شاید در شب ماه کامل بد بخوابیم، اما علتش چیز دیگری باشد. شاید از فردی احساس آرامش بگیریم، بیآنکه بتوانیم دقیقاً توضیح دهیم کدام رفتار او چنین اثری داشته است.
لازم نیست برای معتبر دانستن این تجربهها، حتماً به نیروهای ناشناخته متوسل شویم.
گاهی رفتار آدمها کافی است. گاهی شرایط زندگی خودمان. گاهی هم هنوز پاسخ روشنی نداریم.
نداشتن توضیح قطعی، مجوز پذیرفتن هر توضیحی نیست؛ همانطور که نداشتن توضیح، دلیل انکار تجربه هم نمیشود.

شاید بهتر باشد وقتی میگوییم کسی انرژی منفی دارد، کمی مکث کنیم و از خودمان بپرسیم: دقیقاً چه چیزی در حضور او حال مرا تغییر داده؟
آیا احساس میکنم دیده نمیشوم؟
آیا رفتار او با من سازگار نیست؟
آیا از قضاوت شدن میترسم؟
یا صرفاً در آن لحظه به خلوت و آرامش نیاز دارم؟
این پرسشها شاید از نظر ظاهری سادهتر از حرف زدن درباره فرکانس و هاله باشند، اما ما را به شناخت دقیقتری از خودمان و رابطههایمان میرسانند.
علم قرار نیست احساسات ما را بیاعتبار کند. قرار است کمک کند میان تجربه، برداشت و واقعیت تفاوت بگذاریم.
شاید بتوانیم احساسمان را جدی بگیریم، بدون اینکه هر توضیحی را برای آن بپذیریم. میتوانیم از رابطهای فاصله بگیریم که حالمان را بد میکند، بدون اینکه لازم باشد طرف مقابل را صاحب نیرویی منفی بدانیم.
و میتوانیم از بودن کنار کسی لذت ببریم، بدون اینکه مجبور باشیم برای آرامشی که تجربه میکنیم، فرکانسی اسرارآمیز پیدا کنیم.
در نهایت، شاید مهمتر از اینکه چه انرژیای از دیگران میگیریم، این باشد که بفهمیم در کنار آنها چه احساسی داریم، چه چیزی در ما تغییر میکند و چرا.
شاید بلوغ در شناخت خود و دیگران، از همینجا شروع شود؛ از اینکه احساسمان را انکار نکنیم، اما هر برداشتی را که از آن احساس به ذهنمان میرسد، حقیقت ندانیم.
