
با آدمها حرف میزنیم، وقت میگذرانیم، میخندیم، بحث میکنیم، بخشهایی از زندگی مان را با آنها شریک میشویم و گاهی حتی دوستشان داریم.
اما واقعاً چقدر آنها را میشناسیم؟
بیش از یکبار به این فکر کردهام؛ مخصوصاً در آن لحظه های آرامی که کسی کاری میکند یا حرفی میزند و ناگهان متوجه میشویم احتمالاً در زیر آنچه از او میبینیم، چیزهای بسیار بیشتری جریان دارد که هرگز از آنها خبر نداشتهایم.
فکر میکنم گاهی شناختن یک نفر را با دانستن چیزهایی درباره ی او اشتباه میگیریم.
میدانیم کجا بزرگ شده، چه موسیقی ای گوش میدهد، غذای مورد علاقه اش چیست، دوستانش چه کسانی هستند، چه چیزهایی میخندانَدش و شاید حتی بعضی از مهمترین داستانهای زندگی اش را هم بدانیم؛ با این حال ممکن است هنوز ندانیم در لایه های زیرین این همه اطلاعات، واقعاً چه میگذرد.
آشنایی لزوماً صمیمیت نیست.
و اینکه زمان زیادی را با کسی گذراندهایم، الزاماً به این معنا نیست که به عمیق ترین بخشهای وجودش راه پیدا کردهایم.
آدمها پیچیدهاند؛ و خوشبختانه همینطور است، وگرنه همه مان بیش از حد کسلکننده میشدیم!
فکر نمیکنم هیچکس تمامِ وجودش را به هر کسی که میبیند نشان بدهد.
ما بسته به اینکه با چه کسی هستیم، چقدر احساس راحتی میکنیم، چه چیزهایی را تجربه کردهایم و تا کجا حاضر به بازگو کردنشان هستیم،
بخشهای متفاوتی از خودمان را آشکار میکنیم.
و لزوماً فکر نمیکنم این به معنای صداقت نداشتن باشد.
گاهی خصوصی نگه داشتن بعضی چیزها، بخشی از مرزهای شخصی ماست؛ نه لزوماً دیواری برای فریب دیگران.
حتی نزدیکترین آدمهای زندگی مان هم ممکن است همه ی ما را نشناسند؛ همانطور که شاید خودمان هم همیشه از تمام لایه های وجودمان خبر نداشته باشیم.
آدمها در طول زندگی تغییر میکنند، تجربه میکنند، چیزهایی را از دست میدهند، چیزهایی را کشف میکنند و گاهی با خودشان هم به جاهایی میروند که قبلاً نمیشناختند.
بنابراین شاید شناختن یک انسان، بیشتر از اینکه رسیدن به یک تصویر کامل باشد، شبیه همراه شدن با تغییرات اوست.
و البته تغییرات خودمان .
شاید کسی را بیست سال بشناسیم و هنوز روزی برسد که با رفتاری از او روبرو شویم و بگوییم:
این قسمت از تو را هیچوقت نمیشناختم !
و شاید پاسخ واقعی این باشد:
من هم تا امروز این قسمت از خودم را نمیشناختم.
