
با سلام و درود به یاران جان
شاید چندبار این تصویر نوشته و جملات لوییز هی را در پست ها و دلنوشته هایی از من دیده و خوانده باشید .
بنظرم گویایی و تاثیر بسزایی در رابطه دارد .
اما مدتیست واژه ی " دریغ " در جمله ی پایانی ، کمی برایم مبهم و کلی تعریف شده و شاید همراه با عذاب وجدان و ملامت در آدمی بنظر بیاید .
"دریغ " کردن ! در ظاهر به معنی کم گذاشتن و کوتاهی کردن در رابطه ست .
روزی این جملات را برای دوستی گفتم و حس خودم را در مورد دریغ کردن .
به او گفتم : میخوام جور دیگه ای ببینمش ...
مثلا فداکاری کردم و عشق بخود را ؛ از خودم دریغ کردم رابطه خراب شد.
یا با توجه به شناخت "او" نسبت به ظرفیت و شعورش چیزهایی رو دریغ کردم .
یه حسی دارم فراتر از معنای ظاهری ...
یا او دریغ کرده : نمیدونسته من نسبت به فلان موضوع حساسم ، رفتاری رو دریغ کرده ...
میخوام بگم " دریغ " وجهه ی دیگری هم داره که میتونه تکمیلی باشه .
که او گفت :
اتفاقاً فکر میکنم واژهی "دریغ "در این جمله، از کم گذاشتن عمیقتره.
شاید بتوان اینطور دید:
دریغ کردن همیشه ندادن به معنی کوتاهی کردن در رابطه و به اشتراک نگذاشتن نیست؛
گاهی ندادنِ چیزی است که باید به خودت میدادی، یا به دیگری،
یا حتی به خودِ رابطه.
برای درک بهتر و کنکاش در این مقوله کتاب " زندگی عاشق توست " را خواندم و البته بیشتر قبل و بعد از جملات بالا توجهم را جلب کرد .
که مجموعاً به نتایج مکملی رسیدم :
از خودم احترام را دریغ کردم؛ مدام از مرزهایم گذشتم تا رابطه بماند.
از خودم عشق را دریغ کردم؛ آنقدر دیگری را دیدم که خودم را فراموش کردم.
از طرف مقابلم انتظار داشتم چیزی را بدهد که اساساً بلد نبود یا ظرفیتش را نداشت.
از او "حقیقت" را دریغ کردم؛ چون میترسیدم ناراحت شود.
از او فرصتِ فهمیدن را دریغ کردم ؛ چون قبل از گفتوگو، خودم نتیجه گرفته بودم که نمیفهمد !
فهمیدم ، با توجه به شناخت "او" نسبت به ظرفیت و شعورش چیزهایی را دریغ کردم...
فکر میکنم واژهی مناسبتر شاید ملاحظه یا خویشتنداری باشد، نه دریغ.
چون گاهی ما چیزی را از رابطه پنهان نمیکنیم از روی بخل ؛
بلکه از روی آگاهی به ظرفیت طرف مقابل است.
اما همین هم هزینه دارد.
اگر بیش از حد ادامه پیدا کند، رابطه دیگر با حقیقت پیش نمیرود، بلکه با نسخهای سانسور شده از خودمان پیش میرود.
دریغ، فقط آن چیزی نیست که ندادی؛ آن چیزی هم هست که اجازه ندادی در رابطه متولد شود.
مثلاً:
اجازه ندادی اعتماد شکل بگیرد.
اجازه ندادی آسیبپذیری دیده شود.
اجازه ندادی دیگری خودش باشد.
یا حتی... اجازه ندادی خودت، خودت باشی.
در این معنا، دریغ فقط یک عمل نیست؛ یک امکانِ ازدسترفته است.
شاید اگر بخواهم جملهی لوئیز هی را با این نگاه بازنویسی کنم، بگویم:
آنچه در رابطه از بین میرود، همیشه نتیجهی آن چیزی نیست که انجام دادهای؛ گاهی نتیجهی چیزی است که هرگز مجالِ بودنش را ندادهای. عشقی که به خودت ندادی، صداقتی که نگفتی، مرزی که نکشیدی، یا فرصتی که از دیگری برای شناختنت دریغ کردی.
دریغ بهعنوان نزیستنِ یک امکان ، نه صرفاً کمگذاشتن.
شایداین معنا از نظر فلسفی و روانشناختی بسیار غنیتر از معنای رایج واژه است.

بسیار خوشحال و سپاسگزار میشوم که دوستان نظر خود را در مورد دریغ ؛ برایم بنویسند .
تا درودی دیگر ...بدرود