
گاهی فکر میکنیم اگر کسی را رها کنیم، یعنی چیزی را از دست دادهایم.
انگار دوست داشتن باید به ماندن ختم شود؛
اگر دوستش دارم، باید بماند.
اگر برایم مهم است، باید کنارم باشد.
اگر از زندگیام رفت، پس لابد چیزی را باختهام.
اما شاید همیشه اینطور نباشد.
گاهی آدمی را دوست داریم و در عین حال میفهمیم مسیرش دیگر از مسیر ما جدا شده است.
اینجا سختترین قسمت ماجرا، دوست نداشتن نیست؛ دست برداشتن از مالکیت است.
میشود کسی را دوست داشت و نخواست زندگیاش را به میل خودمان تغییر دهد.
میشود دلتنگش شد و دنبالش نرفت.
میشود آرزو کرد خوشحال باشد، حتی اگر سهمی از آن خوشحالی دیگر برای ما نباشد.
این به معنی شکست یا بیتفاوتی نیست.
اتفاقاً شاید یکی از سختترین شکلهای دوست داشتن همین باشد که دستت را باز کنی، نه چون دیگر چیزی برایت مهم نیست، بلکه چون آن آدم را بیشتر از خواستهی خودت برای نگه داشتنش، دوست داری.
من فکر میکنم بعضی آدمها قرار نیست تا آخر زندگی کنار ما بمانند؛
اما این به این معنی نیست که حضورشان بیاثر بوده.
بعضیها میآیند، چیزی در ما را بیدار میکنند، چیزی به ما میآموزند، بخشی از زندگیمان میشوند و بعد مسیرشان را ادامه میدهند.
آنچه از آنها میماند، الزاماً حضورشان نیست.
گاهی یک نگاه است،
یک جمله،
یک خاطره،
یک تغییر در خودمان،
یا حتی احساسی که بعد از سالها هنوز با یادشان برمیگردد.
شاید آنچه با عشق به کسی میدهیم، بیشتر از آنچه از او میگیریم در ما میماند.
و شاید رها کردن همیشه بستن یک در نیست.
گاهی فقط یعنی در را باز بگذاری و اجازه بدهی کسی که دوستش داشتهای، راه خودش را برود؛
بدون اینکه برای برگشتنش بایستی،
بدون اینکه رفتنش را شکست خودت بدانی.
و اگر روزی از دور ببینمش که حالش خوب است، شاید کافی باشد لبخند بزنم.
نه چون دیگر دوستش ندارم؛
چون دوست داشتنم دیگر به ماندنش وابسته نیست.
