
من عاشق چشمت شدم، نه عقل بود و نه دلی
چيزی نمیدانم از اين ديوانگی و عاقلی
يك آن شد اين عاشق شدن؛ دنيا همان يك لحظه بود
آن دم كه چشمانت مرا از عمق چشمانم رُبود
من بودم و چشمان تو؛ نه آتشی و نه گِلی
چيزی نمیدانم از اين ديوانگی و عاقلی
من عاشق چشمت شدم، شاید کمی هم بیشتر؛
چیزی در آن سوی ِ یقین، شاید کمی همکیشتر
آغاز و ختم ِ ماجرا، لمس تماشای تو بود
دیگر فقط تصویر من، در مردمکهای تو بود
درود و سلام به یاران پویای ویرگول 🌷
مدتها بود ، این شعر را که میخواندم فکر میکردم مرحوم افشین یداللهی در چه حال و هوایی بوده که اینچنین دل و جان و روان مخاطب را نشانه گرفته و از عشقی ماورایی دم زده تا اینکه " همدم " را پس از ۱۶ سال ، یافتم ...

التهاب لحظه ی یافتنش ، مرا به آنشب مهمانی برد :
عشق یعنی دو نگه یک برخورد ،،، عالمی حرف ولی در ایجاز
به یکباره تمام کلمات شعر ، درونم شعله ور شد و حال و هوای شاعر را بوضوح ، لمس کردم ...
بیست و هفتم دیماه ۱۴۰۲ ساعت حوالی ۹ شب ،
فقط بهمن خانه بود و داشت اینستا را شخم میزد ! من همینجوری الکی ! پرسیدم : میشه کسیو با اینستا پیدا کرد ؟
گفت : آره بابا ، هر کیو میخوای بگو برات پیدا میکنم .
گفتم : نگار ... ( " همدم " لقب برازنده ی او بود )
بین چندتا پروفایل ، ناگهان خشکم زد . خودش بود ! مات و مبهوت فقط عکسش را نگاه میکردم و لرزه بجانم افتاد . شاید یکی دو دقیقه تمام خاطرات : از چشم در چشم شدن تا ۳ سال بعدش بسرعت از دل و جانم گذشت و اشک ، امانم نداد .
چت شده ؟ خوبی ؟ گریه میکنی ؟ صورتت قرمز شده آروم باش ! الان فشارت میره بالا ، چی شد یهو ؟ بیا آب بخور ...
برایش پیغامی نوشتم :
" خیلی دنبالت گشتم ، خوبی ؟ منم پیام .. " .دستام میلرزید نتونستم بنویسم ، بهمن گوشی را گرفت و گفت تو برو توی حیاط یه سیگار بکش آروم باش ، من درسش میکنم .
آتش زدی بجانم ، بردی زکف توانم
دیگر نمیتوانم یک لحظه بی تو مانم
این سوز و این گدازم افشا نموده رازم
از دوریت چه سازم ؟ ای نور دیدگانم
هم حزن و هم نویدی هم بیم و هم امیدی
آخر کجا تو دیدی دل از غمت رهانم ؟
رحمی نما خدا را بنگر تو حال ما را
بنشین دمی نگارا ! بین آتش نهانم
روحم ز تن رهیده جانم به لب رسیده
آری کسی ندیده یک خنده بر لبانم
( الان هم اشک امانم نمیدهد...) ببخشید