
چند ساعته ، داره به یک جملهای که صبح گفته و نباید میگفته فکر میکنه !
چرا اینو گفتم؟
اصلاً لازم بود بگم؟
نکنه بد برداشت کرد؟
کاش این جمله رو میگفتم...
سه ساعت گذشته، اما آن جمله هنوز روی دوش اوست.
داستانی قدیمی درباره دو راهب هست :
دو راهب در مسیرشان به رودخانهای میرسند. دختری جوان کنار رودخانه مانده و نمیتواند از آب عبور کند. یکی از راهبها او را بر دوش میگیرد، از رودخانه عبور میکند و آن طرف، دختر را پایین میگذارد. دختر تشکر میکند و میرود.
دو راهب به راهشان ادامه میدهند.
مدتی بعد، راهب دوم میگوید:
برادر! ما طبق تعالیممان نباید با زنان تماس داشته باشیم. اینکه آن دختر را بر دوش گرفتی، خطا و گناه نبود؟
راهب اول نگاهی به او میکند و میگوید:
من چند ساعت پیش او را زمین گذاشتم و رفت ؛ تو هنوز او را بر دوش داری!
شاید این داستان فقط درباره آن دختر نباشد.
ما هم گاهی چیزهایی را زمین نمیگذاریم.
با کسی بحث میکنیم. بحث تمام میشود، از هم جدا میشویم و ظاهراً ماجرا تمام شده است.
اما نه برای ما!
تا فردا در ذهنمان هنوز مشغول دعوا هستیم:
باید اینو بهش میگفتم...
چرا اون موقع این جواب به ذهنم نرسید؟
اصلاً باید میگفتم خودت اول به خودت نگاه کن!
طرف رفته، دعوا تمام شده، اما دادگاه ذهن ما هنوز فعال !
گاهی حتی یک نفر دیگر را پیدا میکنیم و ماجرای دیشب را برایش تعریف میکنیم.
حالا دوباره آن آدم را میآوریم وسط!
این بار دو نفری با او دعوا میکنیم، جوابهای نگفته را میدهیم، حرفهای نگفته را میزنیم و در نهایت هم طرف مقابل را محکوم میکنیم!
طرف اصلاً اینجا نیست، اما ما برایش دادگاه تشکیل دادهایم.

گاهی هم ماجرا مربوط به یک دعوا نیست.
از یک رابطه عبور کردهایم؛
تصمیمی گرفتهایم؛
کاری را عوض کردهایم؛
شهری را ترک کردهایم؛
اشتباهی کردهایم و هزینهاش را دادهایم؛
یا اتفاقی افتاده که با هر نتیجهای، بالاخره از آن گذشتهایم.
زمان میگذرد.
بعد، یک روز کسی که تازه از ماجرا باخبر شده، وارد میشود:
ولی چرا تو این کارو کردی؟
اگه جای تو بودم...
به نظرم اشتباه کردی.
و گاهی حتی بدتر:
حقته!
خوب شد سرت اومد تا بفهمی!
دیدی گفتم؟
باید هم اینطوری میشد.
جالب اینجاست که بعضی آدمها وقتی از اتفاقی که برای ما افتاده باخبر میشوند، به جای اینکه بپرسند چه بر تو گذشت؟، سریع میپرسند:
اشتباهی کردی که این سرت اومد؟
آنها فقط نتیجه را دیدهاند؛
ما تمام مسیر را زندگی کردهایم.
آنها نمیدانند آن روز چه میخواستیم، از چه میترسیدیم، چه چیزی را نمیدانستیم، چه امیدی داشتیم و با چه اطلاعاتی تصمیم گرفتیم.
اما حالا که پایان داستان را میدانند، درباره تصمیمی که در ابتدای داستان گرفتهایم قضاوت میکنند.
شاید یکی از ناعادلانهترین کارها همین باشد:
قضاوت کردن گذشته با دانستن چیزی که خودمان در آن لحظه نمیدانستیم.
و اینجا یک مفهوم جالب روانشناسی هم وارد ماجرا میشود: اثر نورافکن.
ما معمولاً بیش از اندازه تصور میکنیم دیگران به حرفها، اشتباهها، ظاهر و رفتار ما توجه دارند؛ در حالی که هرکس بیشتر درگیر خودش است.
کسی که فکر میکند همه متوجه اشتباه او شدهاند، ممکن است تنها کسی باشد که هنوز آن اشتباه را به یاد دارد.
کسی که ساعتهاست به جملهای که صبح گفته فکر میکند، شاید تنها کسی باشد که هنوز آن جمله را جدی گرفته است.
ما اغلب در ذهن دیگران، نقش اول نیستیم؛ همانطور که آنها هم در ذهن ما نقش اول نیستند.
و شاید مسئله فقط این نباشد که دیگران چقدر به ما فکر میکنند.
مسئله این است که خودمان چقدر چیزی را با خودمان حمل میکنیم.
یک جمله، یک دعوا، یک رابطه، یک تصمیم، یک اشتباه، یک نگاه، یک جواب نگفته...
اتفاق ممکن است تمام شده باشد، اما ما هنوز آن را در ذهنمان ادامه بدهیم.
گاهی باید بفهمیم که اتفاق تمام شده و وقت زمین گذاشتنش رسیده است.
نه چون مهم نبوده؛
نه چون نباید از آن چیزی یاد بگیریم؛
بلکه چون قرار نیست تمام زندگیمان را با چیزی که یک روز اتفاق افتاده، روی دوشمان ادامه بدهیم.
و شاید از آن طرف هم لازم نباشد هر چیزی را که دیگران درباره گذشته ما روی دوشمان میگذارند، دوباره برداریم.
گاهی کافی است به خودمان یادآوری کنیم:
این اتفاق را من زندگی کردهام؛ تو فقط داستانش را شنیدهای.
راهب اول، دختر را زمین گذاشت.
شاید ما هم باید بعضی چیزها را زمین بگذاریم.
و شاید یکی از سختترین شکلهای رها کردن همین باشد:
پایان دادن به گفتگویی که مدتهاست طرف مقابلش دیگر آنجا نیست.

