اگر واقعیتِ اکثر روابط عاطفی این باشد که ما نیاز به کسی داریم که کمکمان کند تا با درد زندگی روبرو شویم، من اصلاً و ابداً چنین تعبیری را نابجا نمیدانم. درواقع بیماری های روانی ما از آنجا آغاز میشود که از روبرو شدن با آنچه که به آن نیاز داریم، اجتناب میکنیم و دلخوشیم به پنهان شدن در پشت تصویرِ ایدهآل و غیرمنطقیِ انسانِ مدرن و فرهنگ مدار؛ اما اگر عشق همه جا جوانهای زده است، چه در بحبوحهی جنگ یا قحطی، یا حتی حملهی فضایی ها، به این خاطر است که مسئله، روبرو شدن با واقعیت نیست، مسئله اینست که ما در جستجوی دستی هستیم که در هنگام مواجهه با واقعیت نگهمان دارد.
