ویرگول
ورودثبت نام
مطهره مزروعی
مطهره مزروعی
مطهره مزروعی
مطهره مزروعی
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

شب است. میانه ماه هم نیست. و هیچ قرص کاملی هم در آسمان نمیدرخشد.

غروب
غروب

روی بام نشسته ام و خیره به آسمان، به چیزهای نبود فکر میکنم؛

به نورها فکر میکنم، به روشناییِ بی زمانِ ابدی، به خشت هایِ قرمز و زردِ قالیچه زیرِ نورِ آفتاب، به شش ضلعی هایِ رنگیِ افتاده روی موزاییک ها، به درخششِ موهایِ بورِ دخترک، به ناخن هایِ حناییِ مادربزرگ، به دستِ درازِ خورشید لابه لای درختان سر به آسمان کشیده، به تلؤلؤِ آفتاب میانِ آبی دریا.

به بوم آبی رنگ دریا فکر میکنم. به آبی دوردرست آسمان، آنجا که مرز دریا را مینوردد. به آغوش دریا و آسمان می اندیشم؛ بی منطق، بی معادله، بی خطاهای شناختی رو شده.

به نورها و سایه ها می اندیشم؛ به خاموشی رقص سایه ها،حتی زیباترینشان.

به زمین، به خورشید، به مختصات کهکشان شیری، به آنچه که ما را روشن و تاریک میکند، فکر میکنم.

به آسمان نگاه میکنم. اندکی از غروب گذشته و گرگ و میش جایش را به گرگ سیاه وحشی داده است. شب است. میانه ماه هم نیست و هیچ قرص کاملی هم در آسمان نمیدرخشد.

شبغروبماهداستاندلنوشته
۴
۲
مطهره مزروعی
مطهره مزروعی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید