دو مار زیر پوست پیشانی ام کمی بالاتر از چشمهایم باهم درگیر شده اند. مثل دو تا کشتی گیر درهم تنیده اند و بهم میخورند. بعد راهشان را باز میکنند و میخزند تا پشت سرم. ریشه همه دندانهایم را حس میکنم. فک ام و لثه هام درد میکند. لپم را از تو گاز میگیرم که درد لثه هایم کمی آرام شود. یک هفته است چیزی مثل گوشتی که میان دو دندان عقبی گیر میکند رفته روی مغزم. حالا روی مبل زرد مقابل تراپیست نشسته ام و دارم تعریف میکنم که من گاهی در خواب راه میروم، چشمانم را باز میکنم، حرف میزنم و چیزهایی را هم جا به جا میکنم. بسیار به یاد دارم وقت هایی که ایستاده وسط هال، راه پله ها، جلوی در باز یخچال یا توی حمام بیدار شده ام و یادم نیامده کی این همه راه را رفته ام. همیشگی نیست. گاهی زیاد اتفاق می افتد و گاهی هم اصلا. آخری اش همین هفته پیش که هم اتاقی هایم داشتند فوتبال جام جهانی را میدیدند و من از شدت سردرد دستمال بسته و خوابیده بودم. بین خواب، بلند شده ام با چشمان باز چیزی به آنها گفته ام و دوباره خوابیده ام. و آنها با همه مراعاتی که میکرده اند تا هنزفیری بگذارند و تخمه را با دست بازکنند که تیک تیکش بیدارم نکند گمان کرده اند فحشی یا تشری بوده حرفم. من هیچ چیز از بعد خوابم به یاد ندارم. حتی اگر چشمانم باز بوده باشد. ترسناک است شاید. من در خوابگاه زندگی میکنم. تختم طبقه دوم است و از اغماض های بین اعضای خانواده خبری نیست. قسمتی از زندگی هم هست که در خواب به دست و پای و زبان خودم میرود اما من نه به یاد می آرمش و نه کنترلی بر آن دارم. وقتی بقیه از این قسمت میگویند خیلی که به خودم فشار بیاورم باز هم هیچ چیز یادم نمی آید.گاهی وقت ها همان ثانیه اولی که جلوی یخچال، وسط هال یا جای دیگر چشمانم را باز میکنم خیلی گنگ و تار میدانم چرا انجایم اما نمیتوانم توضیحش دهم مثل حرف هایی که نوک زبان اند اما نمیتوانیم بگوییمشان و همه اینها فقط یک ثانیه طول میکشد. بعد دیگر چیزی به یاد ندارم. انگار شیشه مات کن چسبانده باشند این تکه های زندگی ام را یا سانسورچی ای بی تجربه بی آنکه به انسجام سکانس ها فکر کرده باشد بریده این قسمت ها را. فردا صبح فقط خستگی و کرختی بدن مانده و گیجی و ابهام کارهایی که بقیه میگویند انجام داده ای و تو یادت نمی آید. تراپیست میگوید فهمیده است و کلمه برایم نسخه میکند. بازداری هیجانی. میخواهد چشمانم را ببندم و چیزهایی که میگوید را تصور کنم.
احساس راحتی میکنی. او میپرسد. فکر میکنم به جز صدای دستگاه اکسیژن آکواریوم و صدای میله جوشی که از بیرون ساختمان می اید، بله و فقط میگویم بله. قرار است منطقه امن و بعد خاطراتی را که میگوید تصور کنم. همه چیز مقابل چشمان بسته ام سفید و خالی است. فکر میکنم همه اینطور موقع ها همه چیز را سفید میبینند یا من. چه چیز دیگری باید ببینم جز سفید؟ او دارد از خاطراتی میگوید که در آن خشمگین یا ترسیده بوده ام یا دلم میخواسته گریه کنم و بخندم اما هیچ کاری نکردم. من هنوز سفیدی میبینم و به این فکر میکنم که کاش قرص یا چیزی راحت تر برایم نسخه کرده بود. میگوید میتوانم چشمانم را باز کنم. میپرسد حالم خوب است؟ خوب ارتباط گرفته ام؟ باز مارها خزیده اند زیر پوست پیشانی ام. از شدت فشارشان اشک گوشه چشم هایم می آید. با دو دست پشت چشم ها و پیشانی ام را ماساژ میدهم. منتظر است هنوز. میگویم خوبم. فقط میخواهم بروم. صدای میله جوش هنوز می اید. دلم میخواهد میله جوش را در سر مارها فروکنم. فکر میکنم اگر میله جوش داشتم و خواب بودم شاید.
✍ مطهره مزروعی
? پاییز ۱۴۰۱