همه جانداران و موجودات در مرحله‌ای از زندگی تنها مرگ را خواهند کشید به قول معروف مرگم از جنس همان شترهایی است که جلوی در هر خانه ای می نشیند تا ما را جایی نزدیکتر به خانه خدا ببرد.
من مرگ هستم دختری با گیسوانی سیاه به زیبایی آسمان شب، چشمانی که شاید هر کسی نگاهش را درک نکند و قلبی که سرشار از خوبی هاست.
آری من همانی هستم که با لباسی از جنس خوابی ابدی و کفش هایی از جنس سکوت می آیم به سراغ تو بله من نرم و آهسته قدم می گذارم در قلبت با روحت همبازی می شوند و سپس به رسم رفاقت او را از این تنهایی فانی آزاد می‌کنم.
زندگی دوستم ندارد شاید فکر می‌کند که با بودنم جایش را تنگ کرده ام. او آزرده می شود هنگامی که نوجوانی به خاطر دلایلی مسخره دست هایش را پس می‌زند و آغوش من پناه می آورد نمی دانم چرا زندگی فکر می‌کند من انسان هایش را می ترسانند مگر من چه می کنم؟؟
زندگی نمی‌داند خیلی از انسانهای عزیزش چون از او خسته شده‌اند و آغوش من پناه می آورد و این را هم نمی داند که بعضی انسانهای تر سویش از ترس من دستانش را محکم گرفتند و ولش نمی کنند. زندگی خیلی این جوان تر از این حرفهاست او نمی‌داند این انسان‌ها تا زمانی که دوستش دارند که بر وفق مرادشان باشد.
گاهی اوقات خیلی سخت می‌شود آن هنگام که باید جان یک پدری را بگیرم که فرزندش در آغوشش آرام خوابیده است و دست های کوچکش را سفت دور گردن پدر حلقه کرده یا آن هنگام که باید جان مادری را بگیریم که دور از فرزندانش در خانه سالمندان چشم انتظار دیدن من است چون به دیدن دوباره فرزندانش امیدی ندارد و آن هنگام که باید جان یک نوزاد کوچک را در آغوش مادرش بگیرم یا جان پزشکی پاک سرشت و درستکار که امید بهبودی بیماران تنگ دستش است گاهی اوقات خیلی سخت جان گرفتن.
مرگ در کنار زندگی زیباست چه خوب است مرگ را نیز با عشق مانند زندگی در آغوش بگیریم و دوستش بداریم همانطور که سهراب درباره مرگ می گوید:
و نه ترسم از مرگ مرگ پایان کبوتر نیست
مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد
گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد
و همه می دانیم ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است...
