
منطق چيز عجيب و غريبي هست، تا مدت ها تو زندگي فكر مي كردم وقتي دو نفر آدم منطقي و خارج از تعصب و غرض حرف بزنن بايد به نتيجه برسن ولي تجربيات بسياري به من نشون داد كه خود اين منطق و منطقي بودن اصلا موضوع ثابتي نيست، هر آدمي با هر فرهنگ و جنسيت و ژنتيك و محيط و... يه چيزي در درون خودش ميسازه به اسم منطق كه با هر آدم ديگه اي تو دنيا فرق داره و اينجاست شروع كلي بلوا تو دنيا.
وقتي يه نفر رو به عنوان دوست قبول ميكني و شروع ميكني باهم به تعامل، يه نموداري داره كيفيت رابطه كه بر اساس خيلي فاكتور بوجود مياد مثلا اينكه چقدر اين شخصيت و منطق و .. به هم نزديك هست، در بهترين حالت وقتي اين رابطه با كيفيت شكل ميگيره، يه آسيب خيلي بزرگ تهديدش ميكنه و اون هم اينه كه همون اختلاف ها كوچيك كم كم شروع ميكنن به فعاليت تخريبي ، كم كم بزرگ ميشه تا بالاخره موفق ميشن به ...
اين تازه بهترين و صادقانه ترين نوع رابطه است بين دو نفر، حالا اگر تعداد رو بره بالاتر، آدم ها از نظر بلوغ عقلي و رفتاري بيان پايين تر و غرض ورزي و بازي هاي كودكانه رفتاري منتج ميشه به تشكيل يه فاجعه تمام عيار
حالا ميخواي شروع كني به حل فاجعه با همون منطق كه هر كسي فكر ميكنه داره براساس اون حرف ميزنه و رفتار ميكنه،اينجاي داستان زيباست حل نشدن موضوع عصبانيت و ايندفعه ديگه اوضاع ميشه، هيروشما بعد از اصابت بمب اتم.
من تو اين سال هاي زندگي كلا خيلي نديدم اختلافي با منطق و حرف زدن حل بشه، شايد اگر آدم هايي كه خيلي از نظر رواني داغون نباشن و بتونن موضوعاتي كه دوست ندارن رو از طرف ديگران رو بپذيرن و تحمل كنن، شايد مرور زمان اين اختلافات حل بشه و آدم ها به هم نزديك بشن.
ولي اگر طرف مقابلت رو متعادل و آدم حسابي و بي غرض نميبيني، اگر آدمي ميبينيش كه تو توهمه، اگر آدمي ميبينه كه بازي ميكنه و حاضر براي پيروز شدنش هركاري انجام بده، بهتره بيخيالش بشي چون اون فرد عمرا اصلاح بشه.
ولي هميشه بايد منصف بود و مسئوليت رفتاري و كارهات رو بايد بپذيري.
زندگي اصولا با يه پايان تلخ، تلخيش به پايان نمي رسه، ولي موندن تو يه تلخي براي بلند مدت توانت رو براي ادامه و جنگيدن با زندگي از بين مي بره، پس بايد شجاع بود و تموم كرد.