وقتي بچه هستي و ميري مدرسه و امتحان داري و اين حرفا، فكر ميكني تمام دغدغه هاي دنيا فقط مال تو هست، وقتي اين درس كوفتي تموم بشه، دنيا ديگه رنگي ميشه، ديگه فقط عشق و حال اما اين غلط ترين تصور زندگي هست.
زندگي در مسير خودش به نظر تلخ تر و تلخ تر ميشه، اين عمق تلخي به حدي زياده كه وقتي به گذشته نه چندان دور خودت نگاه ميكني، خندت ميگيري كه چقدر احمقانه تو اون زمان غصه ميخوردي و اون مسئله چقدر كوچيك و بي اهميت بوده، اين رسم زندگي هميشگي هست، يعني غصه ها هميشه كوچيك از اينن كه زندگي رو تلخ كنن ولي تصور ذهني ما در لحظه وقوع اين رو نمي فهمه.
من تو اين سال هاي اخير خيلي سعي كردم كه اين رو بفهمم، ولي نشد كه نشد كه نشد...
وقتي اين رو مي فهمه كه لحظه رو از دست دادي، درك لحظه يعني درك زندگي، حتي موقع هايي كه ميدوني الان لحظه نابي رو داري تجربه ميكني هم، نميتوني حق لحظه رو ادا كني ، انگار ظرفيت دنيا و ذهن من كمه براي درك لحظه.