باخودم میگفتم:
زندگی راز بزرگی است که در ما جاریست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست زندگی آبتنی کردن در این رود است
وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم
دست ما در کف این رود به دنبال چه میگردد؟هیچ!
می ماند شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
زندگی شوق رسیدن به همان فرداییست
که نخواد آمد!
شاید این خنده که امروز دریغش کردی آخرین فرصت همراهی تو با امید است☆