وقتی که زنگ زد که تست بگیره ازم پرسید هدفت از نوشتن چیه؟
گفتم اینکه یه روزی یه نفر توی یه کتابفروشی با ورق زدن صفحههای کتابم لبخند بزنه، حتی شده با خوندن یه جملهش.
سه سال گذشته و من الان اینجام
از جایی که الان هستم و با آگاهیای که الان دارم اون کتاب هیچوقت چاپ نمیشه
حتی اگه بعد من بمونن و یکی چاپشون کنه انقد سیاهن که هیچکس رو نمیخندونن، حتی برای یه ثانیه
آره
قرار نبود اینطوری شه
و آدم امیدواری بودم
ولی هجوم همهچیز باهم اونم توی کمتر از یک هفته میتونه از پا درم بیاره
دوست داشتم قویتر باشم؟!
آره، خیلی دوستداشتم ولی به احتمال خیلی زیاد اینم قرار نیست اتفاق بیافته
اگه میتونستم قبلش باهاشون حرف بزنم احتمالا ساعت ها طول میکشید و شاید حتی بهتر میشدم
ولی کلمههام گم شدن
گوشاشون هم گم شدن
قلب هاشون هم گم شدن
فکرنکنی نگشتما!
انقد گشتم که بدونم به این راحتیا پیدا نمیشه و توان دست کشیدن و تسلیم شدن داشته باشم
دلم میخواست برای بار آخر بهشون بگم چقد دوسشون دارم ولی همونطور که گفتم کلمههام گم شدن، همینکه پیدا میشن و میرم دنبال گوشاشون یادم میاد که اوناهم گم شدن
گفته بودم قول میدم از این سیاهی در بیام
فکر میکردم راهش خیلی مهمه، که قشنگ باشه، که ترسناک و سیاه نباشه
داشتم پیش میرفتمااا
ولی خب نشد
آره اون فکرای سیاه و ترسناک برنده شدن
ولی حق نداری حتی یه لحظه فکر کنی که تلاش نکردم و ضعیف بودم، هیچ ایدهای نداری که چقد سختم بود و هیچوقت هم نمیفهمی
آره قرار بود از سیاهی دربیام و آبی شم
الان اما حس میکنم همینکه سیاه نباشم کافیه، حتی اگه آبیِ قشنگم رو به اون قرمزِ ترسناک بفروشم.
خلاصه که نشد دیگه
صدام بالا نمیاد، کلمههام گم شدن و گوشات هم دیگه نیستن
ولی حداقل برای بار آخر میتونم اینجا بگمش
دوست دارم:)
.