آبی.

اگه شاهین متنا و داستانایی که این روزا می‌نویسم رو بخونه با تاسف نگام می‌کنه و می‌گه:” مگه نگفتم انقد خاکستری ننویس؟”

ولی خب چاره‌ای ندارم استاد

رنگام تموم شدن.

آبیم رو قرض دادم به اون و وقتی برش گردوند ته قوطی فقط یکم قهوه‌ای تیره مونده بود، بهش گفتم پس آبی من کو؟ ولی رفته بود و اصلا نشنید که بخواد جواب بده.

منم جز آبی و سفید و مشکی هیچ رنگ دیگه‌ای نداشتم خب…

تازه استاد یکی پیدا شد، با خودم گفتم آخ‌جوننن یکم از سبزِ پررنگش بهم قرض می‌ده و از سیاهی درمیام:)

ولی بعد که یکم گذشت دیدم نه بابا، از این خبرا نیست!

تازه استاد، یادتونه گفته بودم یکی پیدا شده که مثل خودم آبیِ آبیه؟

یه سال پیش فهمیدم که کوررنگی دارم، طیف آبی و سبز رو درست تشخیص نمی‌دم.

ولی خب اون اصلا آبی و سبز نبود که بخوام اشتباه تشخیص داده باشمش، سیاه بود اصلا؛ نه از اون سیاه قشنگا که شب و مداد مشکیام و رنگ چشاش بودن، یه سیاهِ زشت و پلید با لکه‌های کوچیکِ سفید که اون اولا فقط لکه‌های سفیدش به چشمم می‌اومدن و آخرش پدرم دراومد تا خودمو از غرق شدن تو سیاهیش نجات دادم.

خلاصه که سخت‌نگیر بهم استاد:)

رنگام تموم شدن، رنگای اطرافمم اشتباه انتخاب کردم ولی خب از این به بعد حواسم هست، قول می‌دم از این تیرگی دربیام

ارادتمند، لونا.