راستی را، کس نمیداند که در فصل بهار.....از کجا گردد پدیدار، این همه نقش و نگار؟
به راستی کسی نمیداند که در فصل بهار که این همه نقش ها و گل های زیبا از کجا آشکار می شود.
عقل ها، حیران شود کز خاک تاریک نژند.....چون برآید این همه گل های نغز کامکار؟
عقل انسان ها سرگشته و متحیر می شود که از خاک سرد و بی روح چگونه این همه گل های سرخ و زیبا می روید.
چون نپرسی کایل تماثیل از کجا آمد پدید؟.....چون نجویی کایل تصاویر از کجا شد آشکار؟
چگونه نمی پرسی که این همه شکل ها از کجا به وجود آمده است و چرا جست و جو نمی کنی که ببینی این همه تصویر ها از کجا به وجود آمده است.
برق از شوق که می خندد بدین سان قاه قاه؟.....ابر از هجر که می گرید بدین سان زار زار؟
رعد و برق از شوق دیدن چه کسی این گونه میخندد و ابر از دوری چه کسی این گونه گریه میکند.
کیست آن صورتگر ماهر که بی تقلید غیر.....این همه صورت برد بر صفحه هستی به کار؟
آن نقاش ماهر خداوند بزرگ است که بدون تقلید از دیگران این همه تصویر های زیبا را در جهان هستی به وجود آورده است.