پازلی شیشهای هستم که، در نهایت، پس از چیده شدن، پر از ترکهای درهمتنیدهی ناشی از خورد شدن است.
اما من، در حال عبور از این پازل شیشهایی، به خودم قول دادهام که مجروح نشوم و بدن ملتهبم را به سطحی وسیع از گلهای نرمِ آبی برسانم و از امواجِ پُر تلاطم غم رد شوم و اندکی با سکوتِ سوتوکورِ شب گفتگو کنم..
و میخواهم بدانم در تنم، بعد از این همه هیاهو چه میگذرد؟ آیا بالاخره ذهنِ آشفتهام بویِ شکوفههای گیلاس را به خود میگیرد یا خیر؟