من در سکوتِ پشتِ باد، تلالوی مهتاب را پشتِ درختانِ کاج میدیدم؛ که بیمهابا به دنبالِ جسمِ خستهام میدوید. و هر شب، ماه برایم شمعی روشن میکند… تا زندگیام را از سر بگیرم و ادامه دهم، حتی به ناچار.