غزه، ای سرزمین پر از درد و رنج،
چگونه میتوانم غمهای تو را در کلمات بگنجانم؟
هر روزی که میگذرد،
چشمانت پر از اشک و دلهایت پر از زخم است.
فریادهای بیصدایت در دل شب طنینانداز میشود
و من در سکوت، به تو فکر میکنم.
تو نماد استقامت و شجاعت هستی،
اما در عین حال،
پر از غم و اندوهی که گویی پایانی ندارد.
کودکانت، با چشمان معصوم و لبخندهای کمرنگ،
چگونه میتوانند در این دنیای بیرحم
امید را در دل داشته باشند؟
غزه، تو را در آغوش میکشم،
در دل خود،
و با هر نفس،
یاد تو را زنده نگه میدارم.
امیدوارم روزی برسد
که آغوش تو پر از عشق و آرامش باشد،
که فریادهای بیصدایت به صدای امید تبدیل شود
و دنیا به یاد بیاورد
که انسانیت هنوز زنده است.