زندگی کردن هزاران پله است
تا جایی که عمرت قد بدهد پله پیمایی می‌کنی
پله های کوتاه و بلند
وقتی از پله ی بیست و یکم به قعر پوچی سرازیر میشوی
فکر خواهی کرد چه شد که افتادم ؟
پا کج بود یا پله ها مجال را ندادند
بهرحال درس خواهی گرفت که تکرار نکنی و تکرار کردن را بیاموزی
اما به نیکی
به پله های دیگر که برسی گذشته ایی خواهی داشت پر از پله های گذر کرده
اما برد خواهی کرد در گذر از زندگی به نقل از آنچه که در کوله باری داری
گاهی هم باید قدر دانست
نمیدانم شاید باید افتاد و نزول کرد
ریشه های ناامیدی که بخشکد بذر امید کاشته میشود
اسرا
تمومند باید شد ، انسان ناآگاه
