بنده واقعاً بارها و بارها از خودم خواهم پرسید
چرا من باید زندگی کنم ؟
یعنی انسان فقط برای زندگی کردن به دنیا آمده است ؟
چرا زندگی کردن اجباری است؟
چه چیزی زندگی را آنقدر پوچ جلوه میدهد که انسانِ جان شیرین را به سمت
جدایی از حیات میبرد ؟
حال چرا افرادی هم زندگی را تحسین و زیستن را ادامه دار میکنند ؟
ثروت و فقر ؟
دلیل را در بین این دو باید جُست ؟
من نمی‌دانم
اما در این دنیا معلوم است همه خودشان را به هر دری می‌زنند که ثروتمند باشند
قدرت را ازآن خود کنند
قدرت در بدست آوردن و اداره کردن است
مستدام و پویا
و اما دارا بودن دو راه دارد : یکی سخت و دیگری سخت تر
طریقت استفاده و ادامه دار بودن ، مهمی است که نباید از آن غافل شد
راه سخت راهی است مانند یک دروازه که تنها یک کلید دارد آن کلید را پیدا میکنی و بعد می‌توانی دروازه را باز کنی
( برای جستجوی کلید ، تلاش و صبر لازم است )
و اما راه سخت تر
راه سخت‌تر هم مانند دروازه‌ای است ، اما آن دروازه یک کلید ندارد ، بلکه ده کلید دارد
یکی برای باز کردن و نه عدد برای ورود
که باید آن ها را پیدا کرده باشی
حالا تنها تلاش نقش ندارد بلکه فهم به زیبایی خود را ایفا میکند
راه سخت و راه سخت‌تر هر دو مانند هم هستند اما راه سخت‌تر صبر زیادی می‌طلبد که باعث کسب تجربه‌های بسیاری می‌شود وقتی پشت دروازه هستی، تجربه‌ها را هم در این مسیر یاد خواهی گرفت؛ اما برای کسب آن تجربه‌ها از دروازه عبور نکردی، تو از پشت همان دروازه تجربه‌ها را آموختی
قبل از اینکه سنگ هارا روی هم بند کنیم باید یاد داشته باشیم که چطور باید از دست توپ دَر برویم
فاصله را زمانی حس میکنیم که بدانیم آنطرف درها چه در انتظار تجربیات ماست
پس همیشه راه سخت را انتخاب کن چون باعث دانش ، تجربه ها و تاثیر بسیار خوبی در خودت میشوی
اسرا
.
