روی صحنه چهار دختر و شش مرد جوان بودند دختران در میان حلقه ای که مردان در چپ و راست صحنه زده بودند قدم های آرام و کوتاه بر می‌داشتند و دستانشان را غوطه ور در هوا آرام می‌چرخاندند و مردان با قدم ها بلند و دستانی پر تحرک تر مدام بر این حلقه می‌چرخیدند عجب لباس های زیبایی مردان پاپاخ هایی به رنگ سرمه ای و لباس های بلند سرمه ای با یقه های طلایی رنگ و چکمه های مشکی داشتند و زنان لباس های بلند یشمی با شالی سفید و تاج گونه به سر،لباس هایشان آنقدر بلند بود که حتی کفش های پاشنه دارشان دیده نمیشد و موسیقی، مدام داشت اوج می‌گرفت و فرود می‌آمد و گاهی در جایی میان شوق و هیجان زیاد و اندوهی سنگین توقف میکرد
موسیقی چنان انسان را به وجد می‌آورد که عباس هم میخواست برخیزد و از میان جمعیت تماشاگران سلاله کنان همان گونه که مردان قلیچ به کمر روی صحنه می‌رقصیدند به سمت صحنه ای که با کف پوش قرمز رنگ و دیواره های که با پارچه های قرمز رنگ و طلایی شکل تزیین شده بود حرکت کند یک نمایش عظیم از گذشته تا کنون همه چیز روی صحنه بود عباس محو صحنه شده بود نمی‌توانست نگاهش را بردارد بدون آنکه صدایی از او در بیاید با تکان های لبش گفت محشره محشر..
افشین هم کنارش نشسته بود خودش را روی صندلی تکانی داد و کت خاکستری بلنداش را از زیر نشیمنگاه اش بیرون کشید، کراواتش را درست کرد و سپس گفت نمی‌دونستم آنقدر خوشت میاد!ولی واقعا خوب می‌رقصند،عباس در هیاهوی لبخندی که مرد راست قامت سینه سپر روی صحنه به لب داشت محو شده بود طوری می‌رقصید انگار که با الهه زیبایی یا یک معشوقه بسیار خاص می‌رقصید فاصله در میانشان کم یا زیاد نمیشد و انگار که بجز ما تماشاگران حاضر در صحنه تمام جهان به تماشایشان نشسته باشند
افشین چپ و راستش را نگاهی انداخت و طوری که انگار نتوانسته بود جلوی خنده اش را بگیرد کمی خودش را جلو کشید و به حالت تمسخر آمیز پچ پچ کنان به عباس گفت صندلی کناری منو ببین!
عباس که به زحمت چشمانش را از صحنه گرفته بود به صندلی کناری افشین نیم نگاهی انداخت و یک صدای پیخخ، درست زمانی که نمایش تمام شده بود و تماشاگران ایستاده دست می‌زدند از او خارج شد انگار مردی کنار افشین نشسته بود و داشت می‌گریست براستی که موسیقی ترسناک است آدم نمی داند او را به کجا میبرد انگار از تمام نعمت های جهان یک بلیط برای همین نمایش گیرش آمده بود چون هم قد کوتاهی داشت هم چاق و هم کچل و دماغ گوشتی و پهنی که انگار قبل از این که هیکل کوتاه و چاقش را درست کنند به صورتش چسبانده باشند نمیدانم شاید دلیل چنین حالت افسوس خوردنش هم همین چیزها بود اما اصلا گریستن به او نمی‌آمد فکر میکنم حتی خندیدن هم به او نمی‌آمد براستی که جهان در حق او اچحاف کرده بود
عباس و افشین با همان حالت ایستا دست می‌زدند عباس کمی ذوق زده هم شده بود و حتی تمایل داشت که با بازیگران در صحنه یک عکس یادگاری بیاندازد اما وقتی ایستادند تا از کنار صحنه که مسیر خروج بود بروند صحنه شلوغ شده بود و معلوم بود بازیگران با مهامانان ویژه و اقوامشان عکس یادگاری میاندازند و چون عباس و افشین فقط دو دانشجوی ساده رشته هنر های نمایشی بودند و از روی علاقه به هنر آمده بودند پس خیلی مورد توجه قرار نمی‌گرفتند علاوه بر این دوست نداشتند خودشان را کوچک کنند یا حداقل مزاحم این گفت‌وگو وشادی های دوستانه و خانواده گیشان شوند پس بی سر و صدا وبا لبخندی رضایت بخش خارج شدند
مظا
