
خاطره، به یاد یکی از خاطرههایش خندید و خودش را سرزنش کرد.
چرا باید سقف خانهاش بهخاطر خورشید خراب میشد؟
خورشید آنقدر خورشیدی به سقف خانهاش خورده بود که نصف سقفش ترک خورده بود و هر لحظه ممکن بود خانه بر سرش خراب شود.
از آن طرفهم بهخاطر خراب بودن دوچرخهاش نمیتوانست به خانهی خواهرش برود، چون خانهاش تا خانهی خواهرش حدودا ده فرسخ فاصله داشت.
خاطره که حسابی ترسیده بود، به خواهرش زنگ زد و ماجرای خانه را تعریف کرد.
اما خواهر خاطره در جواب خندید و گفت.
«هیچ، خونهای بخاطر خورشید خراب نمیشه، حالا هم بگیر بخواب ساعت چهار نصفه شبه»
خاطره به ساعت نگاهی انداخت، حق با خواهرش بود انگار دوباره خیالاتی شده بود.