
دو هفته بدون نوشتن توی دفترم گذشت.
باید اتفاقات رو ثبت میکردم اما اتفاق همیشه از نوشتن من جلوتر بود.
با خبر فوتش شروع شد، فقط یه همکلاسی دوران مدرسه بود. اونقدری بهش نزدیک نبود، ولی خب بخشی از خاطراتم بود. امیدوارم به آرامش رسیده باشه.
دو هفته گذشته بود و هنوز دفتری نداشتم که بتوانم چیزی را ثبت کنم.
چهارده روز بدون دفتر بودم. خیلی تلاش کردم خودم با نُت گوشی وقف بدهم اما نتوانستم.
دلیل اینجا بودنم شاید فقط این باشد که بتونم باری که درون مغزم است را خالی کنم.
از ان دو هفته سه روز گذشت.
توی اون دو هفته فقط یک اتفاق افتاد و بقیه روزها مثل قبل بود.
روز چهارم.
که امروز میشد. اتفاق افتاد. همیشه خوشحال بودم که دوستی را در کنارم دارم
اما همیشه در رفاقت نفر سوم بودم.
به من ربطی ندارد، انتخاب خودش بود، اما حقیقتا
ناراحت شدم، خیلی ناراحت شدم، دلم میخواست گریه کنم اما نمیتوانستم. دوست نداشتم گریه کنم. اما دست خودم نبود.
بخشی از من میگه« تو مگه چه کارهای؟»
بخش دیگهای از من میگه:« فقط یه بار اضافه بودی، از بس خسته کننده بودی که ازت سیر شده»
اما خودم هم خوب میدونم که هر دو بخش برای دفاع خودشان حرف میزنند.
اصلا به من چه
من که جای او نیستم
شاید انقدری که باید میبودهام نبودم، شاید...
دوست ندارم خرابش کنم، چهار سال با او خاطره داشتم.
چهار سال از روز مدرسه، تا به دانشگاه.
نمیدانم
و آن چهارده روزی که به بطالت گذشت
میخواستم مهارت یاد بگیرم، ولی انگار تواناییاش را ندارم. میخواستم چیز جدیدی یاد بگیرم ولی انگار مغزم مطالب. را پس میزد.
فقط گیج شدم، نمیدونم چم شده🤣🤣
#خودخوریذهنیمن