دخترک چسم عسلی، به آسمان نگاه کرد و گفت
:«به درک»
آره به همین سادگی
به درک
چرا؟
چرا این حرف را زد؟
خب برای جواب این سوال باید برگردد به دو سال پیش
همانجایی که تصمیم گرفت برای ادامه تحصیلش به کشور دیگری برود. همانجایی که میخواست جوانی‌اش را در قاب دیگری عکاسی کند.
آن روزها بهترین سال عمرش بود. با تمام سختی‌هایی که کشیده بود توانست در رشته‌ی مورد علاقه اش آن هم در کشوری که رویای دیدنش را داشت سفر کند. آنجا نیمه‌ی گم شده‌اش را پیدا کند و فصل جدید زندگی‌اش را بسازد.
اما او که سرنوشتش را بو نکرده بود؟
روزهای اول برایش غیرممکن بود، تصورش سخت بود. دائم خودش را نیشگون میگرفت تا به خودش بفهماند که خواب است یا بیدار.
اما آن دخترک بیدار بود. دختر بیدار بود و در رویاهایش زندگی میکرد.
و وقتی هم که مقدمات اولین عشقش ساخته شد. خودش را شبیه سیندرلایی تصور کرد که در انتظار شاهزاده‌اش نشسته. سیندرلایی که که با کفش‌های شیشه‌ای هر روز در کلاس درس به انتظار شاهزاده‌ی عزیزش می‌نشیند. گویی که فکر و ذکرش از شاهزاده زیبایش پر میشود. مثل لیوان آبی که سریز شده.
دخترک هر روز به خودش میرسید. هر روز موهایش را با سشوار حالت میداد و برای شاهزاده‌اش ماتیک میزد. غافل از آن که شاهزاده‌اش برای سیندرلایش چه آشی پخته بود.
آش دهن سوز.
آشی که تا لبه‌ی کاسه‌اش روغنی بود.
دخترک هم غافل غافل بود. آنقدر پروانه در دلش پیله کرده بود که حواسش به آفت‌های دورش نبود. همان آفتی که به جای مغزش در قلبش پاشیده شد.
آفتی که تمام قلبش را آفتی کرد و به مغزش آفت کش زد.
روزی که که فهمید، قلبش را به چه آفت سیاه زشتی باخته تماما از خودش و او ناامید شد.
امان از آن آفت زشت و سیاهی که قلب آن دخترک را سیاه کرد.
مثل پرتقالی که با آفت سیاه میشود. قلب دخترک هم سیاه شد.
و اینگونه شد که دخترک با مغزش او را سمپاشی کرد.
برای همین وقتی دخترک ابرها را میبیند یاد آن آفت سیاه می‌افتد. چون روزی که فهمید با چه جانور زشتی وارد رابطه شده هوا سیاه بود و ابرها بالای سرش پرواز می‌کردند.
برای همین از آسمان و ابرهایش متنفر بود.
حالا که برمیگردد و به آن رابطه سمی نگاه میکند خنده اش میگیرد.
آره اصلا دوسال پیش بود
ولش کن
به درک
دراز کشید و کتاب را روی سرش گذاشت سعی کرد مغزش را متقاعد کند که داد نکشد. اما تسلیم خواسته‌های قلبش شد. سرانجامفریاد زد
«به درکککککککککککککک»
آره، به درک
