
اگر فرادیی بماند، میخواهم کمی بیشتر بخوابم.
اگر فردایی بماند، میخواهم خودم را در آیندهام تصور کنم.
اگر فردایی بماند، میخواهم کل ایران را بگردم.
اگر فردایی بماند، میخواهم بدون ترس زندگی کنم.
اگر فردایی بماند و آیندهای داشته باشد. میخواهم به تمام رویاهایم برسم.
اگر موشک بگذارد.
اگر بمب اجازه دهد
اگر پرتابه خوابمان را نگیرد.
اگر انفجار نترساندمان.
اگر بمبهای عمل نکرده نیمه شب خنثی شوند.
اگر تمام این ماجرا تمام شود، میخواهم آینده را ببینم، آری دلم میخواهد دست زمان را بگیرم و به هزار سال دیگر سفر کنم هرچه دورتر بهتر. برایم مهم نیست تاریخ از ما چه مینویسد. شاید قبل از مرگمان جزوی از تاریخ شویم. شاید هم به فراموشی سپرده شدیم. اما دلم میخواهد به آینده نگاه کنم اگر آن دو کشور بگذراند.
اگر فردایی بماند.