ایستادن آدمها کنار هم جور دیگریست، یعنی وقتی حرف
میزنی و زل میزنی در چشمهای طرف، عطرش را حس میکنی و صدای نفس کشیدنش را وقتی به صدای تو گوش میدهد، حال دیگری دارد تا وقتی که از پشت گوشی تماس تصویری میگیری.
این روزها دلم میخواست دکمه تماس را که میزنم تماسم اینگونه آغاز شود که تصویری سه بعدی مخاطبم مقابلم تشکیل شود، تصویری که از جنس امواج رادیویی است و رنگها در آن واقعیترین شکل ممکن را دارند و عطر امان از عطر... عطر آدم را به جاهایی میبرد که رویا هم نمیتواند ببرد. این روزها تمام زندگیام در گوشی خلاصه شده به این فکر میکنم چقدر در تماس های تصویری به عطر و بوی آدمها نیازمندم و به عطر کسانی که دوستشان دارم وابستهام.
اگر هر بویی یک کارکتر بود و کنار اسم هر کسی در لیست مخاطبین گوشی میزان بوی آن فرد به معنی شیرینی، گرمی، سردی، تلخی قرار داشت و هر فرد جدیدی که به مخاطبین اضافه میشد میزان تشابه عطرش با باقی مخاطبینت رقم میخورد چقدر دنیا و روابط تغییر میکرد. مثلا میزان تشابه عطر کسی با عطر مادرم.. و حتی میشد هنگام صحبت رایحه مربوط به آن شخص با شبیه سازی عناصر موجود در آن از گوشی در فضا پمپاژ میشد. به نظرم عطر آن قدر قوی است که حس لامسه به ارضای روحی برسد و چند حس را همزمان باهم درگیر کند. آن وقت زمانی که گوشی زنگ میخورد عطرش در فضا میپیچید و میدویدم برای اینکه به گوشی برسم و تمام این مسیر مشامم پر میشد از عطر آن شخص.
جالبتر میشد اگر این عطر مربوط به ادکلن نبود و بوی تن هر شخص میشد. یعنی ترکیبی که کاملا منحصر به فرد است. ولی شاید این جنس ارتباط مجازی روابط واقعی آدمها را کمرنگ میکرد اما با علم به این موضوع میتوانم بگیرم باز هم میخواهمش! چون پیشرفت تکنولوژی مثل یک وسیله بازی خطرناک و هیجانانگیز در شهربازی است. دوست نداری سوارش بشوی چون میترسی، ولی وقتی سوار شدی توقع داری تو را به بالاترین نقطه ممکن برساند و بعد با شدت بیاورد پایین تا طعم بالا و پایین را همزمان در کنار هم بچشی.
#روایتگرباش