
کتابی از جنس خاطره ها ...📚
گوشه ای از کتاب ...
خاطره ای به بلندایِ تلخی🕊
خاطرهی تلخ، مثل سایهای است که وقتی پشت به آفتاب ایستادهای ،جلوی پایت میافتد و فکر میکنی راه را بسته.🍃اما کافی است کمی سرت را بالا بگیری،
کمی زاویهات را عوض کنی،
تا ببینی سایه فقط پشت سرت بوده.
نه پیش رو.
نه تمام جاده.
فقط یک دنبالهی بیصدا از گذشته.
و ما فراموش میکنیم که سایه را خودِ نور میسازد.
یعنی اگر هنوز سایهای هست،
پس نوری هم هست.
یعنی اگر هنوز درد میکند،
پس احساسی ام هست.
و اگر احساسی هست،
یعنی زندگی هنوز در تو جریان دارد ،
هرچند با ترس و زخم
اما جریان دارد...
و شاید ،خاطره ای تلخی که اینهمه از آن فرار میکنی،
روزی،
از پشت همین پنجرهها بوده که تو را به عقب نگاه داشته.
کاش میفهمیدی که خاطرهها، حتی تلخهایشان،
قرار نیست آدم را بکشند.
قرار است آدم را عوض کنند.
و تو هرسری با قبل از خاطره های جدیدی که میسازی فرق میکنی ...
شاید مشکل از آنجا شروع شد
که ما فکر کردیم خاطره ساختن
یعنی دوباره اعتماد کردنِ کامل ...
یعنی دوباره همهی درها را باز گذاشتن.
یعنی دوباره همان آدمِ سادهی سابق شدن.
اما نه.
خاطرهسازیِ بعد از شکست،
هنرِ تازهای است.
هنری است که هر کسی بلد نیست.
فقط آنهایی بلدند که ترسیدهاند،
اما نگذاشتهاند ترس، آخرین فصلِ کتابشان باشد.
ساختن خاطره بعد از هر تلخی،
یعنی با چشمانی باز قدم برداشتن ...
یعنی حالا دیگر میدانی چه میخواهی،
و مهمتر از آن، میدانی چه نمیخواهی.
یعنی دیگر برای هر دستی که به سوی مان میآید،
تمامِ وجودمان را هدیه نمیدهیم.
بلکه اول میپرسیم:
این دست، قرار است نوازش کند یا زخم بزند؟
و این پرسیدن، بیاعتمادی نیست.
این همان درسی است که از خاطرههای تلخ گرفتهای.
و چه کسی گفته درسها همیشه شیریناند؟
اصلاً، مگر میشود از تلخی،
چیزِ شیرینی در نیاورد و باز هم زنده ماند؟ ...
به یاد خاطره هامون 🕊