
هر تریبونی که در داخل و خارج ایران به دست هر داستان نویسی سپرده شده، با هر طرز تفکری که داشته و از هر باندی که بوده، فقط گفته «من». گاهی هم گفته «فقط کتاب های من». کم تر پیش آمده تا او از «ما» بگوید. یا از «کتاب های ما». رسانه های رسمی هم کم تر پیش آمده که روی «خانواده بودنِ» داستان نویسان ایرانی مانور بدهند. چون اصلا چنین فکری و چنین اتحادی هیچ وقت وجود نداشته. یا نگذاشته اند وجود داشته باشد. با تولد این متن و طرحِ «ما بودگیِ» داستان نویسان، فکر یک «جنبش ادبی» با «رسانه یی مستقل» آمد جلوه گری کرد. که «متعلق به تمام داستان نویسان ایران باشد». و بیاید حکم «با ما باش، یا بر ما باشِ» همیشگیِ هر باندی را باطل کند. و از «ما» بگوید. و از تمام حرف های ناگفته و اسرار مگویی که در تمام این سال ها در دل تک تک مان نهفته بوده. و بنا به هر دلیلی فرصت ابراز یا فریادش را نداشته ایم. اسمش شد «جنبش ادبی ما» (جام)، تا صاحبانش یکایکِ داستان نویسان ایران باشند. تا هر کس در رسانه ی شخصیِ موبایل خودش بتواند زیر پرچم «جنبش ادبی ما» بیاید نظریه های تئوریک و کتاب های خواندنی و بی اخلاقی ها و بی قانونی های باندی و چه و چه را با زبانی منطقی و شجاعانه بیان کند. داستان و داستان نویس ایرانی این «خانه تکانی روح» و این «رنسانس ادبی» را احتیاج دارد. تا همه با هم و یکصدا صاحبش باشیم. و از ابراز و فریادش نهراسیم. متن این «دادخواهی ادبی» به نمایندگی از تمام داستان نویسانی نوشته شد که در تمام این چهل و شش ساله ظلم ها در حق آن ها روا داشته شده بوده. و حالا همه مان به امید روزهای بهتر با هم پیمان میبندیم که در اتحادی همه جانبه بنشینیم متن های بعدی و بعدی و بعدی را، دلیرانه تر و افشاگرانه تر، به دست بعدی و بعدی و بعدی بنگاریم، تا بعدها با سرفرازی به همه ثابت کنیم که «قبیله ی قلم» هم می تواند «ما» باشد، می تواند از «ما» بگوید، می تواند ادبیات نابش را در قلب مخاطبان ایرانی و جهانی زنده و جاودانش کند.
ازطرف«جنبش ادبی ما» (جام)