روز نمیدانم چندم جنگ اینجا مینویسم و نمیدانم بعداً در فضایی منتشرش میکنم یا نه. دلم خیلی خیلی گرفته. مسواک جدیدی که بابا خریده همینطور نو روی میزم مانده. دل ودماغ استفاده کردنش را ندارم. مسواک مشکی را گم کردم و یادم رفت به عطیه بگویم کاملاً ناخواسته مسواکهایمان با هم ست شده. ۲ عدد مسواک اورالبی مشکی وقتی با بابا رفته بودیم برای سالگرد مامانجون ظرف یکبار مصرف از مغازهای در نجف بخریم، خریدم. عطیه گفت یادم بنداز برگشتنی از حرم مسواک بخرم گفتم من دارم. آن شبی که رفتم خانه بیبی همانجا ماند و گم شد. گمانم خاله انداخته باشد دور که فدای سرش. پای میز تختم هزاران وسیله است که به نظرم همهشان لازم است آنجا باشند. صحیفهی سجادیهی پدربزرگم که از یکگوشه انداختن نجاتش دادم و نیاز به صحافی دارد. مفاتیحی که از طبقهی سوم آوردم و قرآنی که سید از خیریه فامیلشان آورد. کتاب تنتن جلد۱، کتاب قرار با خورشید، جعبهی ساشههای منیزیم و قرص ویتامین. گلدانی که گلهای لگویی که یاسمن داده در آن است و چراغ خواب. بیپروا تهران منفجر میشود و صدا نزدیک و نزدیکتر میشود. از مرگ ابایی ندارم از زندگی ذلیلانه چرا. دیشب به تجمع جلوی یونیسف رفتم. فاطمه میگفت حتی تجمع رفتنهایت هم انتخابی و ادایی است. وارد بحث نشدم. رفاقت با او از هرچیزی برایم ارزندهتر است. بله انتخابی رفتم چون از بقیه ارزشها و آرمانهایشان بدم میآید و دست بیعتم جز به روی علی_علیهالسلام_ و اولادش باز نیست. گور پدر بقیهشان! این متن را با اتودی که از ایرانکتاب سفارش دادم مینویسم. به طاهره گفتم از نخریدن آن اتود ۷۰۰ تومانی و نیم تنه ۱/۷۰۰ تومانی پشیمانم. به هر دو نیاز دارم و بخل ورزیدم در نخریدنشان. نزدیک ۳/۵۰۰ از پولهایم در حلق آقای ویپیان فروش است. ملغمهای از پول ۳نفر. اگر پس ندهد خودم پس میدهم وامیدوارج خرج مرض آقای ویپیان فروش شود. به بهانه آوردن کتابها و اتود رفتم پایین. گلهای باغچه از باران بهاری شادابتر از همیشه هستند. درختچهی کامکوات عمه غنچه داده و سنبل بزرگ شده و درخت یاسمن کلی برگ داده. گمانم شاخههای همین درخت است که عربها برای مردههایشان میبرند. حالم از تحلیلهای مزخرف و صد من یک غاز خانوادهام بهم میخورد. حالم از همه چیز بهم میخورد. الکی گفتم وقتی پکرم بعدش قهوه بخورم حالم بهتر میشود. این کار، یکبار جواب داد آن هم آن یکی جنگ و دیگه هیچی جواب نداد. وضعیت خیلی وحشتناکتر از چیزی است که فکرش را بکنیم. هرکه را میشناسم از زیست مشترک با خانوادهی دیوانهاش به ستوه و جنون رسیده. به طاهره گفتم هیچ منافانی با اینکه دوستشان داریم و نمیخواهیم خم به ابرویشان بیاید ندارد ولی نمیتوانم، نه این خانه را نه آدمهایشان را. اولین واکنشم به انفجارهای خیلی وحشتناک این است که پاهایم میلرزد. بعدش کم کم کتفم میگیرد و درد عجیبی در تمام وجودم ریشه میدواند. حوصله اعلام زنده بودن در گروه مدرسه را ندارم. با زهرا صحبت میکنم فقط از آن همه دیوانهی آنجا. طاهره گفت تا حالا انقدر در حلق پدرم نبودم. من هم همینطور. هیچ تلفنی در روز نیست که او از محتوا و فرد پشت خط اطلاعی نداشته باشد! خیلی شاکی بود. من هم همینطور. خطها برای یاسمن نوشتم و خودم پشت صفحهی لپتاپ اشک ریختم گوله گوله اما انقدر انفجار بعدش مهیب بود خطهایم گم شد و چیزی هم نگفت. گفتنی هم نبود چیزی! چندشب پیش به مامان گله کردم چرا دیگر در اتاقم نماز نمیخواند. سردی هوای اتاقم را بهانه کرد ونتوانستم ثابت کنم الکی میگوید و از روز آن دعوای کذایی با من بد دل شده است. هنوز حالم بعد از آن دعوا خوش نشده. هنوز با تراپیست دربارهاش صحبت نکردهام که جنگ شد. تروما پشت تروما. من امیدی به شفای این روح کثافتِ درد و رنج و جنگ کشیدهام ندارم تراپیستم اگر دارد بگذاردش لب کوزه آبش را بدهد در راه خدا! هر روز فکر میکنم جنگ که تمام شد ۲ هفته هر روز ورزش میروم و جلسههای درمانم را مرتب پیش میبرم و میدانم جنگ که تمام شد هیچ کدام را انجام نمیدهم. انقدر قلم دست نگرفتهام مدام دستم درد میگیرد انقدر که تکان نخوردهام هم! به گوجه گفتم هنوز یک نشان کتاب پیش من داری، همانکه از شهرکتاب منظریه خریدم و عطیه حساب کرد. حوصله ندارم و دلم گرفته. تو بخوان که مرده. دخترک این روزها بیشتر از همیشه توهین میکند. به همه چیز. مدارا میکنم و پشت تلفن باشد سکوت میکنم و پشت چت باشد دهن به دهنش نمیگذارم. از فورانهای آتشفشانیاش همیشه عاصی بودم و هستم. امشب تنتن هم نخواندم و چند دقیقهای بیشتر سوپرانو ندیدم. دیشب سفر به آفریقا را تمام کردم. انقدر ناخوش مینویسم امیدوارم بعداً در تایپ آن دچار چالش نشوم. امروز کلاس بچهها تمام شد و فعلاً خواب نازنینم وسط روز بهم نمیخورد.