گم‌شده

از زمانی که یادم میاد خودم رو گم کرده بودم.

همیشه دنبال خودم میگشتم

دنبال دختری که زیر لایه‌های سنگین تظاهر، مدفون بود.

حالا که بیشتر در خودم عمیق میشم، انسان‌های زیادی رو میبینم که دردهاشون رو تجربه کردم، زنانی که اشک‌های اون‌ها روی گونه‌های من چکید.

مردهایی که دست‌های پینه بسته‌شون، نوک انگشتان من رو به سوزش آورد.

من میتونم درد پدر، مادر و درد تمام مردم جهان رو ببینم و باهاشون بخاطرشون غصه بخورم

اما

خودم رو نمیفهمم

انگار واقعا گم شدم.

لطفا کسی پیدام کنه و من رو به خودم برگردونه.