نجوای دل

گرمای محبتت را می طلبم تا رها شوم از هرانچه مرا از تو دور می سازد

رهایم مکن حتی لحظه ای

من بر خود ستم کردم که تو را از یاد بردم

یادتوست که هوای دلم را آفتابی می کند و دلگرم به بودن و همراهی همیشگی ات می شوم

درد هجرانت قلب و روحم را دگرگون کرده و نشاطی برایم نمانده

فقط از تو بر می اید که مرا به سوی خود بکشانی

و تن رنجور و زخم خورده ام نوازش کنی

و با شهد شیرین مهر وعطوفت خود کام دلم را گوارا سازی

مرا ببخش که گاهی از یادت غافل می شوم و در آن لحظه بی خبری از تو و یاد تو ، در هوای مه آلودی پرسه می زنم و راه به جایی نمی برم و آشفته تر و سرگشته تر از هر زمانی ام و تنها تو را می جویم و نشان راه از تو می پرسم که نجاتم دهی از پرسه زدن در سراب گمراهی

به خود ستم کردم که خانه ات را کوی مهربانی ات را گم کردم

خانه ات را به من بنما دلم سرای تو را میخواهد تا در برت ماوا گیرم

فاطمه پیمان