شیرین به طرف صدا بر گشت و به دخترکی که دستانش را پشت کمرش حلقه کرده نگریست.دخترک با لبخند به او خیره شده بود.پیشبند آبی رنگی بر روی بلوز سفید رنگش خودنمایی میکرد و چشمان قهوه ای اش در آن کوچه تنگ و باریک می درخشید.
-هیچی!راهم را گم کردم.
دخترک لبخندی زد و گفت:بزارید کمکتان کنم.
شیرین از خدا خواسته جواب داد:خوشحال می شوم.
دخترک به سمت او دوید و دستان تمیز و سفید رنگش را در دستان کثیف و خاکی شیرین قرار داد .شیرین لنگ لنگان به دنبال دخترک حرکت می کرد.دخترک از او مسیرش را نپرسید و شیرین هم چیزی نگفت.گویا دخترک از مسیر همراهش خبرداشت.شیرین که غرق در افکار خودش بود متوجه نگاه های عجیب و پی در پی دخترک نشد.
زمانی که بالاخره از کوچه های آنجا گذشتند ،دختران نور خورشید رنگ را حس کردند وشیرین که به جای آشنایی رسیده بود نفسی از روی راحتی کشید.اما همان موقع سرش گیج رفت و به زمین افتاد و نزدیک جویی تمام محتویات معده اش را همراه با اشک هایش بالا آورد .
بعد از چند لحظه نفس نفس زنان سرش را بالا آورد و موهای طلایی را از جلوی چشمانش کنار زد و گفت:بببخشید بابت دیدن این صحنه...
ناگهان متوجه شد کسی در نزدیکی او نیست و اثری از دخترک نیست!به سرعت از روی زانوانش بلند شد و تمام کوچه را از نظر گذراند اما دریغ از یک نفر که درآنجا قدم بزند!به طرف سر کوچه دوید و و سرش را برای پیدا کردن نشانه ای از آن دختر مرموز به اطراف می چرخاند.اما انگار همه این ها سرابی پیش نبود.
لنگ لنگا و خمار از این همه اتفاق به طرف عمارت قدم برمی داشت.دیگر به فریبرز ،و آن بچه های خیابانی و یا به خانواده اش فکر نمی کرد،تنها به آن موجود ظریف و دوست داشتنی که او را راهنمایبی کرده بود فکر می کرد.در ذهن او افکار بسیاری غوطه ور بودند.سوالات زیادی داشت
-اگر دخترک در خیالات من بود پس من چگونه توانستم راهی که هیچ وقت از آن نیامده بودم را پیدا کنم؟!اگر آن دخترک واقعا وجود داشت چطور در آن زمان کواه غیب شده بود؟بدون آنکه اثری از خودش بگذارد؟
بالاخره به عمارت رسید.زمانی که وارد خانه شد کسی را پیدا نکرد .باخود گفت:شاید آتوسا فرامرز را آرام کردهو به اتاقش برده و خودش در کتابخانه یا آشپز خانه است.او سعی داشت تا بدون جلب توجهی به حمام که در طبقه بالا و نزدیک اتاق فریبرز بود پناه ببرد و سعی کند کسی متوجه ماجرا نشود.
اما زمانی که از پله ها بالا می رفت سرگیجه ای به او دست داد و بر روی پله ها سقوط کرد و به پایین غطید؛فرامرز و آتوسا سراسیمه از آشپزخانه بیرون آمدند و با جسم بی جان او روبرو شدند.فرامرز فریادی زد و آتوسا در تلاش هضم این ماجرا ها بود به سرعت به طرف شیرین رفت و اورا در آغوش گرفت و او را از پله ها بالا برد.