ویرگول
ورودثبت نام
R.Daneshmand
R.Daneshmandدراینجا از همه چی باهم صحبت می کنیم و داستان می خوانیم.خزعبلات شاید یک 'نویسنده'
R.Daneshmand
R.Daneshmand
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

خدای نامک پارت 23

فریبرز مردی تنها و منزوی بود اما در پشت نقاب سنگدلی ای که به صورت زده بود، مردی خوش قلب و شکننده پنهان شده بود.مردی که خیلی زود به شاهزاده کوچک دل بست و به پدری برای پگاه بدل شد.او هرشب برایش داستان هایی از شاهنامه را نقل می نمود ،داستان زال و رودابه ،طالع تلخ اسپندیار و سیاوش و دلیری رستم و بهرام چوبینه را با آب و تاب بسیاری برای دخترک تعریف می کرد.برای او از وطن دوستی،شجاعت و فداکاریمی گفت.گاهی دخترک از او خواهش میکرد ادامه داستان را بگوید اما فریبرز پیشانی دخترک را می بوسید و باخنده میگفت:کمی صبر کن!فردایی وجود دارد.اگر همه اش را بگویم که بی مزه میشود .

و از اتاق دخترک که مانند سالن بزرگ و دلنشین بود بیرون می رفت .پگاه لحظاتی به شخصیت های داستان آن شب می اندیشید و خود را جای شخصیت ها می گذاشت.شبی خود را جای رستم گذاشت و با لذتی وصف نشدنی سودابه را جلوی کیکاووس،شهریار آن زمان ایران زمین قطعه قطعه کرد.

یک بار خود را جای گودرز تصور کرد و تا پاسی از شب برای تنهایی گودرز که روزی برای کیخسرو به جنگ رفت و پسرانش را از دست داد و عروج گیو و بیژن همراه با کیخسرو را تماشا کرد. گودرز از همیشه تنها تر شد.پگاه درآن شب کذایی که خورشید قصد طلوع کردن نداشت با خود زمزمه می کرد :من هم مانند گودرز تنهاام!فقط به جای فرزاندانم پدر و مادرم را از دست دادم.

فریبرز روز ها به او چیزهای مختلف را می آموخت.از نجوم و فیزیک تا ادبیات و تاریخ. به دخترک اجازه دسترسی آزاد به کتابخانه اش را داده بود.او با برادر و همسر برادرش بحث میکرد،او مخالف مدرسه رفتن دخترک بود و عقیده داشت وقت تلف کردنی پیش نیست:)

اما فرامرز او را قانع کرد.او روزی به داداش بزرگترش گفت:شیرین باید به مدرسه برود نه برای یادگیری؛برای مصلحت!دیگران مشکوک نمیشوند اگر بدانند دخترکی در این خانه زندگی می کند و به دلایلی راهی مدرسه نمی شود؟

فریبرز که حرف های برادرش را به دور از صلاح ومنطقی نمی دید بالاخره قبول کرد.همه در آن زمان دخترک را شیرین میخواندند،تا او بتوانند با این اسم کنار بیاید و عادت کند .اما فقط صاحب آن خانه او را به نام اصلی اش صدا میزد.زمانی که آتوسا به او اعتراض کرد . او شانه ای بالا انداخت و با بیخیالی خاصی گفت:او نباید گذشته و اصالت خویش را فراموش کند.

پگاه هرزمان با فرامرز بود میخندید و هرزمان با فریبرز بود چیز جدید و جالبی یادمیگرفت.هردو برادر همیشه چیز جالبی برای گفتن به دخترک داشتن .پگاه روزی به آتوسا گفت:این دوبرادر خیلی متفاوت هم هستند.یکی از آنها بسیار جدی اما دیگر بسیار بانمک،یکی گوشه گیر و منزوی،اما آن یکی...

و خنده ای کرد و گفت:نمیدانم چکونه میشود اورا ساکت کرد.

و مکثی کرد و ادامه داد:اما هردو آنها مهربانند و هردوشون بسیار دوست داشتنی اند.فرامرز دل و جرات بیشتری دارد اما فریبرز هوش و ذکاوت به سزایی دارد.

آتوسا که بر روی صندلی نشسته و مشغول گل دوزی بود خندید و گفت:و ظاهرا ازهم متنفر هستند!

پگاه چشمانش را بست و لبخندی زد و گفت: آنها مکمل یکدیگر هستند و خودت گفتی ظاهرا!ومن میدانم تو میدانی چقدر هم دیگر را دوست دارند.هردو فقط نمیخواهند غرور خود را لکه دار کنند و با خود واقعیشان روبرو شوند.

آتوسا که بر روی گلدوزی متمرکز شده بود بدون بالا آوردن سرش گفت:مخصوصا بزرگتره!

دخترک سرش را به نشانه تایید فرود آورد و گفت:دقیقا

وبا شیطنت گفت:اما امیدوارم این نتیجه گیری از روی احساسات نبوده باشه.

و چشمکی نثار مادرخوانده خود کرد.آتوسا سری از روی تاسف پایین آورد و زیرلب چندکلمه ای گفت

-فحش بود الان؟

آتوسا که دیگر نتوانست جلوی خنده خود را بگیرد قهقه ای زد و گفت:واقعا فکر کردی من مثل توام دختر کوچولو؟

-نه!راستی ...

پگاه به طرف صندلی چوبی و قهوه ای رنگ آتوسیا رفت و کنار صندلی نشست و دست هایش را روی دسته آن گذاشت و گفت:داستان فریبرز چیست؟


رمانرمان آنلاین
۲
۰
R.Daneshmand
R.Daneshmand
دراینجا از همه چی باهم صحبت می کنیم و داستان می خوانیم.خزعبلات شاید یک 'نویسنده'
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید