خدای نامک-پارت چهارم
گیو به همسرش که درحال تماشا کردن دخترش بود نگاه کرد در چشمان قهوه ای ماندانا خشم و سردرگمی موج میزد.گیو نمیدانست چه جوابی به پگاه بدهد!اگر خودش بود خب قبول می کرد اما الان...وضع فرق دارد...
بالاخره بعد از سکوتی طاقت فرسا ماندانا با آرامشی ساختگی گفت:چرا؟
پگاه با تعجب پرسید:چی چرا؟
-چرا باید بگذاریم تو همراه با پدرت بری؟ مگر سام چه اتفاقی برایش افتاده؟اگرم افتاده باشد که زال هست.
پگاه نگاهی با تعجب به مادرش انداخت :یعنی حاضرید این بچه همراه با بابا برود اما من که از او بزرگترم نمیزارید؟
-بحث این نیست!
پگاه کم کم آرامش خودش را ازدست داد:پس بحث چیه؟!
سودابه حرف خواهرش را قطع کرد و اجازه نداد مادرش حرف بزند:بحث این است تویک دختری!مردم چه میگویند؟زشت است.
پگاه رو کرد به مادرش:مسئله این است مامان؟یعنی شما حاضری هستی حرف مردم را به خوشحالی دخترت ترجیح دهی؟
گیو باپرخاش گفت:پگاه!با مادرت اینگونه حرف نزن. تو هنوز آنقدر بزرگ نشدی که بامن به میدان نبرد بیای
سام حرف پدرش را ادامه داد:بابا درست میگه پگاه!تو اصلا نمیدانی آنجا چه خبر است.جایی خون ،اسلحه و جسد باشد بخدا دیدن ندارد.
ماندانا که سعی داشت موضوع را منحرف کند گفت:پدر و برادرت درست میگویند دختر جان اما الان بهتر است صبحانه بخوریم.
و آتوسا را صدا کرد تا میز را بچیند