بالاخره پدرم بعد از چند روزی راحت شد و کاش من را بتواند ببخشد:))
آتوسا دیگر نتوانست خودش را کنترل کند و مانند نوزادی شش ماهه شروع به گریه کردن کرد.پگاه او را در آغوش گرفت و زیر لب گفت:«پدرت نباید تورا ببخشد.کسی که باید تورا ببخشد ،خودت هستی!
آتوسا مانند کودکی لباسش را برای پاک کردن اشک هایش استفاده کرد و بافین فینی ادامه داد:پگاه!میدانی چه برایم سخت است؟من از سرنوشت پدرم خبر دارم اما در رابطه با مادرم هیچ نمیدانم:))
پگاه نگاه پرسشگری به او انداخت.آتوسا ادامه داد:آره!میدانم در ذهنت چه میگذرد.اما چند روز بعد از آنکه جسد پدرم را به من دادند و از کشور فراری شدم سربازان ما به پایتخت رفتند و آنجا را پس گرفتند و تمام زندانیان را آزاد کردند.اگر مادرم تا آن روز دوام آورده باشد،پس...شاید الان زنده باشد... من که هیچ وقت اینجا را ترک نکردم.نتوانسته ام با آن خاطرات کنار بیایم و به جایی که تاریک ترین خاطراتم رقم خورده است برگردم...
پگاه پرسید:چگونه از آنجا خارج شدی؟
آتوسا گفت:این هم برای خودش داستان که نه طوماری است برای خودش اما الان بهتر است برویم و دلی از عذا در بیاوریم
***
دخترک همراه با آتوسا و فرامرز برسر میز نشسته بود و داستان زندگی آتوسا ذهن اورا درگیر کرده بود در ذهن او سوالات زیادی میپیچید:اگر بابا هم ...
اگر هیچ وقت از مامان و بقیه خبردار نشوم چه؟
اگر هیچ وقت جسد سام پیدا نشود....
او سعی کرد این افکار را از خودش دور کند و به حرف هایی که فرامرز و آتوسا باهم میزدند توجه کرد.امسال در زمستان طوفان بدی رخ داده بود و فرامرز که کشاورزی تهی دست بود و باید از یک نفر دیگر هم مراقبت کند و هزینه های اورا تامین کند به تنگنا افتاده بود و نمیدانست چه کار کند.آتوسا که مایل نبد فرامرز این بحث هارا جلوی پگاه وسط بکشد سعی در عوض کردن موضوع داشت اما فرامرز گوشش به این حرف ها بدهکار نبود . او خنده کنان رو به همسرش گفت:بس کن دیگر!ما اوضاع بدتر از این را دیدیم و زنده ماندیم !اینکه چیزی نیست
فرامرز زهرخندی کرد و دست بر روی موهای فرو قهوه ای و البته ژولیده خود کرد و گفت:تو راست میگی!اما..
آتوسا دستان خود راا روی میزگذاشت و گفت:اما نداریم!