آتوسا که درحال چیدن ظرف ها بر روی میز برای عصرانه بود درحالی که زیر لب آهنگی به زبان مادری اش زمزمه میکرد تا دلشوره ای که از اول صبح در دل او رخنه کرده بود را نادیده بگیرد ناخواسته به پنجره و منظره بیرون آن نگاه کرد و پگاه را با آن وضعیت دید...
ظرفی که در دستانش بود ذها شد و صدای شکستن آن در خانه پخش شد دامن قهوه ای رنگش را جمع کرد و به طرف پگاه دوید.به شدتی عجله داشت تا به دختر خوانده اش برسد که یادش رفت دمپایی های سیاه رمگش را به پا کند و پا برهنه بر روی خاک دوید .
بعد از لحظه ای به دخترک رسید و اورا در آغوش خود کشید و سعی بر آرام کردن دخترک داشت.پگاه نمیتوانست از نیا =مدن اشکانش جلوگیری کند و درعین حال قدرت تکلمش را از دست داده بود . بعد از چند دقیقه تلاش ناموفق هیبت فرامرز از دور پدیدار شد.آتوسا منتظر رسیدن شوهرش شد و زمانی که فرامرز به آنها رسید با طوفان سوالات همسرش مواجهه شد .
-فرامرز!چه شده؟چرا پگاه دارد به این شدت گریه میکند؟
فرامرز رو به پگاه کرد و گفت:پگاه!برو اتاقت و وسایلت را جمع کن
آتوسا که از ماجرا سردرنمی آورد پرسید:وسایل؟کدام وسایل؟جایی مگر قرار است برود؟
فرامرز با صدای گرفته گفت:«قرار است جایی برویم!» و به طرف درقهوه ای رنگ چوبی رفت و در را برای پگاه باز کرد.
پگاه با چشمانی قرمز طرف راهرو و اتاقش رفت.چیزی برای برداشتن نداشت.چند کتاب که فرامرز برایش گرفته بود را ته چمدانش گذاشت و چند لباس تمیز را روی آن قرار داد و چمدانش را بست . زمانی که خواست از اتاق بیرون برود به اتاق کوچک و موقر خود نگاه کردو بلند گفت:شاید به اندازه اتاقم در عمارت اینجا نبودم.شاید این اتاق از آنجا کوچکتر باشد اما دلتنگ اینجا میشوم.دلتنگ تختی که صدای قیژ قیژ فنر های تشک باعث مزاحمت میشد.دلتنگ میز تحریری که همیشه نقشه های انتقامم را که درون دفترخاطرات سبزرنگم مینوشتم را پشت آن نشسته بودم و انجام داده بودم .
بالاخره بعد از وداعی طولانی پگاه رضایت بر این داد که از اتاق خارج شود به خانواده اش ملحق شود .فرامرز و آتوسا در آشپرخانه بودند.آتوسا پشت میز ناهار خوری نشسته بود و سرش را در درون دستانش گرفته بود و موهای حالت دارِ بلوندش اطراف او را احاطه کرده بود.
فرامرز پشت به پگاه بود و بشت پنچره ایستاده بود و به منظره پشت آن مینگریست وسیگاری در گوشه لبانش جا خوش کرده بود.اولین بار بود که پگاه فرامرز را داخل خانه با سیگار دیده بود .آتوسا هیچ وقت به فرامرز این اجازه را نمیداد و فرامرز همیشه باید بیرون از خانه سیگاری روشن میکرد.
پگاه نفس عمیق کشید و به آنها گفت:من آماده ام!