ماه ها میگذشتند و پگاه در کنارآتوسا و فرامرز بزرگ میشد.فذامرز را مانند پدرش دوست میداشت.فرامرز تلاش میکرد با پگاه مانند دختر خودش برخورد کند و حتی متوجه مشکلات مالی آنها نشود اما دخترک زبل تر از فرامرز بود.اگرچیزی هم نمیشنید متوجه مشکلات می شد.
فرامرز چندی بود پگاه را غرق در افکار خود می دید. روزی که پگاه مشغول دوشیدن شیر ها بود به طرف اصطبل رفت و دید دخترک غرق در تفکرات خود است و اصلا متوجه ورود او به آنجا نشده است.پس تلاش کرد تا او را بترساند،پس بلند گفت:به به!چه کسی اینجاست!
پگاه ترسیده از چهارپایه چوبی بلند شد و به دور و اطرافش نگاه کرد.سپس فرامرز را دید که خنده کنان به سمتش می آید.پگاه دستمال سر مشکی رنگش را درآورد و مانند توپ به طرف فرامرز پرت کرد.فرامرز به سرعت به کناری رفت و دستمال سر به زمین افتاد.
پگاه با حرصی بچگانه گفت:زهره ام ترکید!این چه کاریه آخر پدر جان؟سنی ازتان گذشته.
فرامرز خنده کنان گفت:عه اینطوریه کوچولو؟گاو به این بزرگی نترسید معلومه تو ترسیدی
پگاه به سطل فلزی سفید رنگ اشاره کرد و گفت :اگر شیرها می ریخت خودت باید پاسخگو همسر عزیزت می بودی خداروشکر شانس آوردی
-مگه من ریختم؟!
پگاه دندان قروچه ای کرد و چشم غره ای برای فرامرز آمد.
فرامرز دستانش را به نشانه تسلیم بالا آورد وگفت:باشه!هرچه شما بگو شاهزاده
دخترک زهرتلخی زد و درحالی که داشت سطل را برمی داشت گفت:شاهزاده کیه؟
فرامرز به سمت پگاه رفت و سطل شیر را از دستانش گرفت.
در راه اصطبل تا خانه سکوتی سهمگین برقرار بود و فرامرز دودل بود که آیا لازم است با دخترخوانده اش حرف بزند ؟پگاه غرق در تفکر وسربه زیر راه می رفت.اما این دودلی با حرف پگاه پایان یافت:
-میگم فرامرز...
-جانم.
پگاه بین گفتن و نگفتن دودل بود .فرامرز دست آفتاب سوخته و لاغر خود را به کمر پگاه زد .گویی بااین حرکت به او دلگرمی داده بود تا دخترک حرفش را بزند
-میگم نمیشه از اینجا برویم!
فرامرز که گیج شده بود گفت:کجا؟!
پگاه با دستانش بازی میکرد.
-منظورم این است از کشور برویم.جایی که شما و آتوسا به دنیا آمدید.جایی که خانواده من رفتند...
ناگهان صدای پایی شنیدند که باعث نیمه تمام ماندن حرف پگاه شد.پسرکی با سرعت به طرف آنها می دوید و صورتش حتی از دور هم به سفیدی گچ بود.
آنها با تعجب منتظر پسرک ایستادن.پسرک در راه چند باری به زمین افتاد. و پگاه نتوانست این صحنه را تحمل کند و به سمت او دوید و اورا بلند کرد.ناگهان او را شناخت.او یکی از فرزندان خدمه پدر و مادرش بود. در صورت پگاه هم ترس پدید آمد.«او اینجا چه میکند؟»
فرامرز که حالا به آنها رسیده بود کمی از سطل به پسرک کمی شیر داد.پسرک تا حالش جا آمد با ترس و دلهره گفت:شاهزاده!شما باید ازاینجا بروید!آنها فهمیدند...