پگاه بلوز سفید رنگش را همراه با شلوار مشکی اش که زمانی مال برادرش بود،پوشید واز راه پله پایین آمد.تمام اعضای خانواده دور میز نشسته بودند و سکوت سنگینی بین آنها حکم فرما بود.پگاه بلند به تمامی اعضای خانواده اش سلام کرد .
پدرش و سام لبخندی به او زدن و سودابه نگاهی بی تفاوت به او انداخت ،زال نگاهی پر از غیض به او انداخت.پگاه با خود فکر کرد حتما فهمیده است شلوار او را برداشته ام! مادرش به او لبخند مهربانانه ای زد اما دخترک می دانست این خنده آتش زیر خاکستر است؛او بین خواهرش و پدرش که سر میز نشسته بودن، نشست.روی میز هیچ چیز نبود و این باعث تعجبش شد.در همین موقع پدرش بلند شد و صدای خود را صاف کرد. پگاه که از صبح متوجه شد که اتفاقی افتاده است؛به مادرش نگاه کرد و نگاه نگران و مضطرب او تایید بر تفکرات او بود گیو شروع کرد:خب همان طور که همگی شما خبر دارید ما از غرب با عاثمی ها هم مرز هستیم و آنها هم دل خوشی از ما ندارند. جاسوسان ما اطلاع داده اند آنها قصد حمله به سرزمین ما را دارند و همته ی شما خبردارید اولین مقصد آن ها منطقه ماست.
سودابه نفسش را حبس کردورنگ از رخش پرید.سام خونسرد به پگاه نگاه میکرد و زال منتظر غذا بود،هنوز درحدی نبود تا متوجه این خطر شود.
پدر آهی کشید و ادامه داد:جاسوسان خبر های خوبی نداده اند و متاسفانه خبر بد دیگر این است که آنها قوی تر از هرزمان دیگر هستند. سام نگاهش را از روی پگاه برداشت و پرسید:بابا چه زمانی به طرف مرز می رویم؟! گیو نگاهی به پسرش انداخت و گفت:اول از همه به پایتخت نامه دادم و از آنها خواستم برایمان نیروی کمکی بفرستند،تعدادمان بیشتر از الان باشد بهتر است اما اگر تا فردا رسیدند با آنها حرکت می کنیم، اگر نه فردا شب به طرف مرز می رویم تاغافلگیری در شان آنها انجام دهیم!امشب هم چند نفر را میفرستم تا نگاهی به لشکر دشمن بیندازند.
-بابا،من هم باشما می آیم.
و تمام نگاه ها به سمت پگاه سوق داده شد