آتوسا آب دهانش را به زور قورت داد و ادامه داد:هیچ کس درخانه نبود.خانه را زیر و رو کردم،درهر اتاق می گشتم تا ببینم مادر و پدرم کجا رفتند .داد میزدم و صدایم در کل خانه می پیچید. هیچ وقت دلم نخواست حس آن شب را تجربه کنم .
بالاخره از خانه دل کندم و به طرف خانه دوستم دویدم و درحین آن تلاش میکردم بخاطر گریه جلوی خودم را راحت ببینم تا با چیزی تصادف نکنم.
به خانه دوستم که رسیدم برعکس آن چیز که تصورش را داشتم ،پدر ومادرش درخانه بودند اما رنگشان مثل گچ سفید شده بود.مشخص بود مادرش تازه آرام شده و گریه اش تمام شده اما تا من را دید به طرفم دوید و دوباره گریه اش را شروع کرد.من را در آغوش کشید و زیر لب وپشت سرهم به من میگفت «متاسفم!»
من اورا بغل کرده بودم.نه بخاطر اینکه متوجه فاجعه بشوم فقط به این دلیل که ترسیده بودم و نیاز به آغوش گرمی داشتم.زمانی که بالاخره گریه اش بند اومد همسرش مرا به کناری کشید و به سختی برایم اتفاقاتی که افتاده را شرح داد.
او به من گفت سربازان دشمن به محله ما ـمدند همه آنها مخفی شدند اما خانواده من حاضذ نشدند بدون فرزندشان از آن خانه بروند پس سربازان به خانه ما حمله کردند و همه چیز را غارت کردند و مادرم را به اسارت بردند.پدرم تلاش کرد از مادر دفاع کند اما نتوانست و سربازان به او حمله ور شدند و اورا به شدت زدند و سپس همراه با مادرم به ناکجا آباد بردند...
آن لحظه ...از دشمنان نفرت داشتم ،ناراحت خانواده ام بودم ،نگران آینده ام بودم و مثل تو عذاب وجدان داشتم.اگر من آن روز به بازی نمی رفتم یا مراقب بودم تا راه را گم نکنم اینگونه نمیشد.
من هر روز از خانه آنها بیرون می رفتم و جلوی خانه خودمان می نشستم و منتظر برگشت خانواده ام بودم و به مسیری که به ناکجا آباد ختم میشد، مینگریستم
چند روز بعد ،زمانی که مانند همیشه جلوی در خانه مان نشسته بودم صدای درشکه را شنیدم و درشکه دشمنان بود . آنها جلوی خانه ما ایستادند و به بی توجه به من تابوتی از پشت درشکه درآوردند و جلوی خانه مان گذاشتند. پدرم برگشت...آن هم چه برگشتنی ...