ویرگول
ورودثبت نام
R.Daneshmand
R.Daneshmandدراینجا از همه چی باهم صحبت می کنیم و داستان می خوانیم.خزعبلات شاید یک 'نویسنده'
R.Daneshmand
R.Daneshmand
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

خدای نامک-پارت بیست و یکم

فرامرز و آتوسا چیزی نگفتند .پگاه نمیدانست این سکوت به معنی داشتن نقشه ای است یا خیر.بعد از چند لحظه فرامرز لب زد :باید از اینجا دور شویم.حتی شاید بهتر باشد ازکشور هم خارج شویم.

پگاه شتاب زده گفت:نه!نه!نمی خواهم ازکشورخودم فرار کنم...

بعد از چندلحظه منظور خودش را از حرفش فهمید وسرش را پایین انداخت و خطاب به آتوسا گفت:ببخشید...من...من منظوری نداشتم.

آتوسا لبخند گرمی زد:اشکال ندارم.حال هیچکداممان خوب نیست.به نظر من الان که هوا تاریک شده در یک جایی استراحت کنیم تا بعدا ببینیم چه میشود.

فرامرز سرش را به نشانه تایید تکان داد .ترس و سردرگمی درچهره هرسه شان پیدا بود...

***

-چه کار کنیم؟

-چیو چه کنیم؟

-عه!اخر شبی شوخی ات گرفته؟کجا برویم؟کجا مخفی شویم؟تا ابد که نمیتوانیم داخل یک کاروانسرای تنگ و تاریک و صدالبته کثیف زندگی کنیم.تازه بدتر ازهمه!سقفش نم داده!

-آره میدونم

-خوبه

پگاه خواب آلود به سخنان هم سفرانش گوش میداد.آنها آخر شب به یک روستا رسیدند ویک کاروانسرا پیدا کردند و از شانس خوب آنها یک اتاق خالی برای آن شب شان پیدا کرده بودند.اتاقشان کوچک بود زیرا اتاق تک خوابه بود.او روی تخت خوابیده بود و همراهانش بر روی زمین دراز کشیده بودند.

فرامرز زیر لب گفت:فردا به سمت پایتخت حرکت میکنیم.میدانی که داداش فریدم آنجاست.شاید بتواند کمکمان کند.

پگاه پتوی قرمز همراه گل های زرد کاروانسرا را روی خودکشید و زمزمه کرد:پس بالاخره تصمیم گرفته شد. وتلاش کرد تا بخوابد.

***

-پگاه!پگاه جانم؟!

پگاه با تعجب به مادرش خیره شده بود.با صدای خش داری و بریده بریده پرسید:مامان...خودتی؟

-آره عزیزم.مگر قرار بود کی باشم!

اشک در چشمان دخترک حلقه زده بود و با لحنی که همراه با شادی غیرقابل وصفی بود گفت:وایی خدای من!دلم برایت تنگ شده بود.کجا بودی؟

ماندانا لبخند دلنشینی زد .انگشت اشاره لاغر و کشیده اش را روی بینی دخترک گذاشت و گفت:صبر کن دخترجان!چقدر عجله داری!

ناگهان پگاه خواهرش را دید .همان لباسی را پوشیده بود که پگاه برای اخرین بار خواهرش را دیده بود.اما سودابه او را نادیده گرفت و خطاب به ماندانا گفت:مامان!دیر شد!باید برویم.

ماندانا گفت:باشد عزیزم.

وبه دختر کوچک ترش گفت:برمی گردم عزیزم.

پگاه با دستان کوچکش دامن بنفش مادرش را گرفت و گفت:منم می آیم.

ماندانا گفت:نه.تو الان نمیتوانی بیایی.

سودابه با بی صبری گفت:مامان!سام منتظر است!

پگاه گفت:سام؟مگر سام...

دخترک با صدای خودش بیدار شد . او داشت نام برادرش را به زبان می آورد.آتوسا به سمت او دوید و برایش از پارچ کنار تخت آب ریخت و گفت:هیس...هیس...فقط خواب بود.نگران نباش.

پگاه به سرعت لیوان را از دست مادرخوانده اش گرفت و یک نفس آن را سر کشید.پس از اینکه آرام شد فهمید که خیلی وقت ازخورشید طلوع کرده است و سرگرم گرم کردن و نور رسانی به زمین است .آتوسا گفت:میخواستم همین الان بیدارت کنم که خودت بیدار شدی.پاشو صبحانه ات بخور ،لباس هایت را بپوش که باید سریع راه بیفتیم

رمانرمان آنلاین
۲
۴
R.Daneshmand
R.Daneshmand
دراینجا از همه چی باهم صحبت می کنیم و داستان می خوانیم.خزعبلات شاید یک 'نویسنده'
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید