●اشک

سرچشمه اشک، لزوما غصه نیست...

اشک در حقیقت و در معنای والای خویش آن حالت رسیدن به معناست...

گویی معرفت از چشم ها بیرون می ریزد...

وقتی انسان در غیر شرایط غم و یا ذوق در طلب اشک است، یعنی به ورای این جسم دست یافته و می طلبد تا این جهان را از خود بیرون بریزد...

یک جا قلب از دوری به ستوه می آید و دلش می‌خواهد هرچه جز قلب است، نباشد...

و اشک نه قطره ای آب نمکین، که منشوری از احساسات حقیقی و درکی عمیق است...

اشک شور است چون متصل به دریاست...

هر انسانی درون خود شعبه ای از دریاست...

و آنگاه که بیرون می ریزد، حقیقت خویش را آشکار می‌بیند...

و انسان رود کوچکی است که جز هنگام وصال دریا، به آرامشی عمیق نخواهد رسید...

باید این قطره های دریای محبوس در سینه را به دریا ریخت...

بر فراز دریا باید اشک ریخت تا آرام شد...

و اساسا حیات آدمی در حرکت است...

همانگونه که موج، روح دریاست...

تپش این قلب، موج زدن خونی گرم در این جسم سرد، انسان را زنده می‌کند...

و قلب زمانی می تپد که متصل به سرآغاز امواج دریا باشد...

و هموست که در وسعت آب ها موج می دمد و در کالکتببد خاکی انسان، روح...خاکی انسان، روح...